Τρομοκρατικά χτυπήματα:Ουρές μιας άλλης εποχής
Το φαινόμενο της τρομοκρατίας στη χώρα μας, έτσι όπως εμφανίστηκε και έδρασε στα μεταπολιτευτικά χρόνια, περιβλήθηκε με διαστάσεις μύθου. Αν συνυπολογίσουμε και τον αναποτελεσματικό τρόπο αντιμετώπισής του από το συντεταγμένο κράτος, εύκολα κατανοούμε τη συνωμοσιολογική διάσταση που κυριάρχησε στην κοινή γνώμη.
Με την εξάρθρωση της 17Ν κατέρρευσαν πλήρως οι μύθοι της μεταπολιτευτικής περιόδου. Όμως η ραγδαία αυτή εξέλιξη δεν ήταν ουρανόπεμπτη. Η επιχειρησιακή εξάρθρωση της 17Ν και η συνακόλουθη παραπομπή της οργάνωσης στη Δικαιοσύνη ήλθε σε μία εποχή, όπου η ελληνική τρομοκρατία είχε ηττηθεί πολιτικά.
Η επιχειρησιακή εξάρθρωση της 17Ν και η συνακόλουθη παραπομπή της οργάνωσης στη Δικαιοσύνη ήλθε σε μία εποχή, όπου η ελληνική τρομοκρατία είχε ηττηθεί πολιτικά.
Την άποψη αυτή είχα διατυπώσει επανειλημμένα πολύ πριν την εξάρθρωση. Σήμερα επανέρχομαι. Πρέπει λοιπόν να το πούμε καθαρά. Η ιστορία δεν καταγράφεται ως επανάληψη, παρά μόνο ως ομοιοκαταληξία. Η τρομοκρατία με τη μορφή που έδρασε για 27 χρόνια είναι ένα κεφάλαιο που έκλεισε αμετάκλητα.
Οι οργανώσεις που έδρασαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είτε διαλύθηκαν είτε εξαρθρώθηκαν από τις αρχές. Η αναβίωση της συνωμοσιολογίας από τους προσφάτως επανεμφανισθέντες τρομο-αναλυτές, αποτελεί θλιβερή επανάληψη ενός κακού παρελθόντος.
Το ίδιο συμβαίνει και με όσους από τότε (2002) μέχρι σήμερα επιχειρούν να συνεχίσουν αυτής της μορφής την ένοπλη δράση, δίχως και είναι απολύτως βέβαιο αυτό καμιά απολύτως ανοχή από την ελληνική κοινωνία. Είναι ουρές μιας άλλης εποχής, ενός άλλου κόσμου πολύ διαφορετικού από το σημερινό.
Θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι η τρομοκρατία δεν θα απασχολήσει ξανά τη χώρα μας, όπως άλλωστε και όλες τις χώρες του κόσμου, στο μέλλον.
Γι αυτό και πιστεύω ότι εφόσον οι διωκτικές αρχές κάνουν σωστά τη δουλειά τους θα συλλέξουν τα αναγκαία στοιχεία και αποδείξεις για να οδηγήσουν στη Δικαιοσύνη τους δράστες των τελευταίων ενεργειών.
Θα ήταν όμως αφελές να πιστεύουμε ότι η τρομοκρατία δεν θα απασχολήσει ξανά τη χώρα μας, όπως άλλωστε και όλες τις χώρες του κόσμου, στο μέλλον.
Η χρήση βίας, νομιμοποιημένης από δήθεν πολιτικά κίνητρα, εναντίον συμβολικών στόχων, συμπεριλαμβανομένων και αμάχων πολιτών, κάνει περιστασιακά την εμφάνισή της σε διάφορες ιστορικές περιόδους και σε όλους τους λαούς.
Ανθίζει κυρίως σε συνθήκες οικονομικής ανασφάλειας, γεωπολιτικής ρευστότητας και μετάβασης σε νέα αξιακά και κοινωνικά πρότυπα και στρέφεται εναντίον του εκάστοτε ισχυρού.
Η «κόκκινη» και η «εθνικιστική» τρομοκρατία που έπληξε κυρίως την ευρωπαϊκή ήπειρο στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα έχουν εκλείψει οριστικά.
Αν και στόχος όλων των κοινωνιών είναι η ριζική, τελική και απόλυτη εξάλειψη της βίας, το ζήτημα που πρέπει να μας απασχολεί όταν αντιμετωπίζουμε νέα κρούσματα τρομοκρατίας είναι οι ρίζες, η μορφή, και η ένταση που αυτά λαμβάνουν σε κάθε εποχή.
Η «κόκκινη» και η «εθνικιστική» τρομοκρατία που έπληξε κυρίως την ευρωπαϊκή ήπειρο στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα έχουν εκλείψει οριστικά.
Σήμερα οι διάφορες νέες τρομοκρατικές ομάδες, όπως η Αλ Κάιντα, διαφέρουν από τις παλιότερες ως προς τους στόχους, την οργάνωση και τη μορφή δράσης που ακολουθούν.
Ειδοποιός διαφορά είναι ότι οι ομάδες αυτές λειτουργούν περισσότερο ως χαλαρά υπερεθνικά δίκτυα και λιγότερο ως ιεραρχικά δομημένες οργανώσεις. Λειτουργούν σαν εταιρίες franchise τις οποίες συνδέει περισσότερο η ιδεολογία, ο κοινός εχθρός και οι νέες τεχνολογικές δυνατότητες.
Υπ’ αυτό το πρίσμα δεν θα ήταν απίθανο να εμφανιστεί μελλοντικά μια νέα γενιά τρομοκρατών, με νέες αντιλήψεις και μέσα που θα χρησιμοποιεί για την επίτευξη των σκοπών της τη γνώση και την τεχνολογία.
Αυτό όμως, και για να μην κινδυνολογούμε, εξαρτάται τόσο από τις κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις στον πλανήτη, όσο και ειδικότερα από την κατάσταση στην Ελλάδα.
Χρέος των προοδευτικών δυνάμεων του κόσμου είναι η μείωση των ανισοτήτων, η εξασφάλιση δυνατοτήτων σε όλους τους πολίτες, ο αγώνας για ειρήνη και ασφάλεια. Χρέος μας είναι να προωθήσουμε αποφασιστικά την κοινωνία των πολιτών. Μια κοινωνία που λειτουργεί με ενισχυμένες ατομικές ελευθερίες για τους πολίτες της.
Γι αυτό, χρέος των προοδευτικών δυνάμεων του κόσμου είναι η μείωση των ανισοτήτων, η εξασφάλιση δυνατοτήτων σε όλους τους πολίτες, ο αγώνας για ειρήνη και ασφάλεια.
Χρέος μας είναι να προωθήσουμε αποφασιστικά την κοινωνία των πολιτών. Μια κοινωνία που λειτουργεί με ενισχυμένες ατομικές ελευθερίες για τους πολίτες της, αλλά ταυτόχρονα και με ενισχυμένη την αίσθηση του συλλογικού καθήκοντος, της ατομικής και συλλογικής ευθύνης, του δικαιώματος και της ευθύνης της συμμετοχής.
Μια κοινωνία που διαθέτει θεσμούς χωρίς ανεξέλεγκτα κέντρα διεύθυνσης, αλλά και χωρίς κομματισμό, μια κοινωνία που διαθέτει θεσμούς που προάγουν το ατομικό και συλλογικό συμφέρον και εγγυώνται τη λειτουργία του κράτους δικαίου.
