Κυβέρνηση ΝΔ: μέρος της λύσης ή του προβλήματος;
Μέσα στα δύο χρόνια άσκησης των κυβερνητικών της καθηκόντων η ΝΔ έχει καταφέρει να εξελιχθεί σε μέρος του ελληνικού οικονομικού προβλήματος αντί για παράγοντα επίλυσής του.
Μοιάζει με δρομέα που έχει επιλέξει το χαλαρό βάδην σε έναν διεθνή αγώνα υψηλής ταχύτητας. Ο αγώνας δεν είναι άλλος από την καθημερινή μάχη για οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές.
Σημαντικά νέα έργα υποδομής δεν γίνονται, οι δημόσιες επενδύσεις έχουν περικοπεί λόγω της απογραφής, ορισμένες αυτονόητες αποκρατικοποιήσεις προχωρούν με ρυθμούς «χελώνας», η ασφαλιστική μεταρρύθμιση του 2002 δεν εφαρμόζεται.
Είναι ο αγώνας για επίτευξη του αυτονόητου, αν και δύσκολου, στόχου να καταστεί η Ελλάδα μια σύγχρονη ευρωπαϊκή οικονομία με υψηλή παραγωγικότητα, υψηλή ανταγωνιστικότητα, αποτελεσματική διοίκηση, καλούς μισθούς και υψηλή ποιότητα ζωής.
Δυστυχώς όμως ο βηματισμός της χώρας προς αυτή την κατεύθυνση έχει επιβραδυνθεί. Σημαντικά νέα έργα υποδομής δεν γίνονται, οι δημόσιες επενδύσεις έχουν περικοπεί λόγω της απογραφής, ορισμένες αυτονόητες αποκρατικοποιήσεις προχωρούν με ρυθμούς «χελώνας», η ασφαλιστική μεταρρύθμιση του 2002 δεν εφαρμόζεται.
Ταυτόχρονα σε αρκετούς τομείς υπάρχει οπισθοδρόμηση ή τίθενται λάθος προτεραιότητες. Η αξιολόγηση των στόχων της Λισαβόνας για την Ελλάδα δείχνει ότι το 2005 η χώρα οπισθοχώρησε στην καινοτομία, την απελευθέρωση αγορών, την απασχόληση και την κοινωνική ένταξη.
Στην υγεία επί δύο χρόνια τα προβλήματα απλά κουκουλώθηκαν. Στο πεδίο της διοικητικής διάρθρωσης της χώρας αντί να επιταχυνθεί η ουσιαστική αποκέντρωση βολεύονται μικροσυμφέροντα με το ξήλωμα του Καποδίστρια. Στην παιδεία η Κυβέρνηση πανηγυρίζει για το σπουδαίο επίτευγμα της ανωτατοποίησης των εκκλησιαστικών σχολών.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι η Κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να κυβερνούσε τη χώρα για δεκαετίες. Η νέα διακυβέρνηση γέρασε νωρίς. Δεν τολμά.
Αντί η ΝΔ να επιταχύνει αποτελεσματικές και κοινωνικά δίκαιες μεταρρυθμίσεις κατεβάζει ταχύτητες και επιλέγει την ακόλουθη πολιτικά ανορθόδοξη, κομματικά υστερόβουλη και εθνικά επώδυνη εξίσωση: μέγιστος δυνατός συμβιβασμός + ελάχιστη δυνατή πρωτοβουλία = περισσότερες πιθανότητες για επανεκλογή.
Μάλιστα μετά και τις τελευταίες δημοσκοπήσεις που δείχνουν να έχει εξανεμιστεί η διαφορά από το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να επιλέγει γενική αναδίπλωση και άτακτη υποχώρηση στο μέτωπο των αλλαγών.
Κάτι τέτοιο όμως συνιστά ανάγνωση των δημοσκοπήσεων από την ανάποδη. Αντί να επιταχύνει αποτελεσματικές και κοινωνικά δίκαιες μεταρρυθμίσεις κατεβάζει ταχύτητες και επιλέγει την ακόλουθη πολιτικά ανορθόδοξη, κομματικά υστερόβουλη και εθνικά επώδυνη εξίσωση: μέγιστος δυνατός συμβιβασμός + ελάχιστη δυνατή πρωτοβουλία = περισσότερες πιθανότητες για επανεκλογή.
Αποτέλεσμα αυτής της κυβερνητικής τακτικής είναι η διαιώνιση του ελληνικού οικονομικού προβλήματος και η επιβίωση του συστήματος καθυστέρησης που κρατάει τη χώρα πίσω. Ως συνέπεια εμπεδώνεται σταδιακά ένα μοντέλο καθυστερημένου καπιταλισμού.
Με μια αγορά εργασίας που βασίζεται σε ανεκπαίδευτους και υπερεργαζόμενους ανθρώπους, με τη μεσαία τάξη παραμελημένη και στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, με τη διαιώνιση της οικονομίας της «αρπαχτής», των κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων και του αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα.
Εμπεδώνεται σταδιακά ένα μοντέλο καθυστερημένου καπιταλισμού. Με μια αγορά εργασίας που βασίζεται σε ανεκπαίδευτους και υπερεργαζόμενους ανθρώπους, με τη μεσαία τάξη παραμελημένη και στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, με τη διαιώνιση της οικονομίας της «αρπαχτής», των κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων και του αναποτελεσματικού δημόσιου τομέα.
Το ΠΑΣΟΚ δεν συμβιβάζεται με μια βραδυπορούσα οικονομία των περιορισμένων και αποσπασματικών αλλαγών. Για μας η μετεξέλιξη της Ελλάδας σε σύγχρονη ευρωπαϊκή οικονομία αποτελεί πολιτικό όραμα και κυβερνητική δέσμευση. Όπως στο παρελθόν θέσαμε μεγάλους στόχους και τους πετύχαμε, έτσι και τώρα βάζουμε τον πήχη ψηλά.
Το ΠΑΣΟΚ απορρίπτει το μοντέλο του καθυστερημένου καπιταλισμού. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν είναι ούτε Γαλλία ούτε Γερμανία για να έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας λόγω των υψηλών μισθών.
Στην Ελλάδα οι μισθοί είναι χαμηλοί, υπάρχει πρόβλημα χαμηλής εκπαίδευσης, μέτριας ποιότητας αγαθών και υπηρεσιών, ελλιπών υποδομών και αντιπαραγωγικής νοοτροπίας.
Αντί λοιπόν να προσπαθούμε εναγωνίως να γίνουμε Σκόπια και Βουλγαρία ας κοιτάξουμε με τι τρόπο θα βελτιώσουμε το ανθρώπινο δυναμικό, θα ενσωματώσουμε τις τεχνολογικές εξελίξεις στην επιχειρηματικότητα, θα εκσυγχρονίσουμε τις υποδομές, θα κάνουμε αξιόλογα πανεπιστήμια, θα επιβραβεύσουμε την παραγωγικότητα.
Επείγει επίσης να αντιληφθεί η Κυβέρνηση ότι χρειαζόμαστε:
• μια οικονομία εργαζομένων όχι μια κοινωνία συνταξιούχων,
• πολλές δημόσιες επενδύσεις όχι επιπλέον δημόσιους υπαλλήλους,
• αύξηση της απασχόλησης όχι εμμονή στη συντήρηση θέσεων σε αντιπαραγωγικούς τομείς,
• ευελιξία υπέρ του εργαζόμενου όχι υπερεργασία,
• μεταρρύθμιση του τρόπου χρηματοδότησης του ασφαλιστικού όχι αναπροσαρμογή του νόμιμου ορίου ηλικίας,
• ποιοτικά δημόσια αγαθά όχι ανεπαρκή κρατικά μονοπώλια,
• προστασία του καταναλωτή και του επενδυτή όχι διευκόλυνση της στρεβλής επιχειρηματικότητας,
• πράσινη επιχειρηματικότητα όχι απλά προστασία του περιβάλλοντος.
Ο στόχος μιας Ελλάδας σύγχρονης ευρωπαϊκής οικονομίας δεν είναι εύκολη υπόθεση για αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσα από ήπιες και πολιτικά ουδέτερες προσαρμογές.
Επιβάλλονται συγκρούσεις που θα κλονίσουν το σύστημα της καθυστέρησης που παραμένει άθικτο εδώ και χρόνια. Απαιτούνται πάνω απ’ όλα αλλαγές που δημιουργούν ασφάλεια και αίσθηση προοπτικής στον πολίτη. Ο πολίτης πρέπει να βλέπει καθαρά το όφελος για την οικονομική του κατάσταση, τη μελλοντική του κοινωνική και προσωπική εξέλιξη, την ποιότητα ζωής. Απαιτούνται χειροπιαστές αλλαγές για τους πολλούς και όχι για τους λίγους.
