Υποψηφιότητα Καρα Χασάν: Μαθήματα εξωτερικής πολιτικής
Η επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να προτείνει μια μουσουλμάνα γυναίκα ως υποψήφιο για την υπερνομαρχία Ξάνθης – Δράμας – Καβάλας συνιστά σπουδαία κίνηση στη σκακιέρα της εξωτερικής πολιτικής ενώ αποτελεί παράλληλα ένα δωρεάν μάθημα διπλωματίας για τον κ. Καραμανλή και τη συντηρητική παράταξη εν συνόλω.
Ο πρωθυπουργός όσο επικοινωνιακός κι αν προσπαθεί να φανεί στις συνεντεύξεις τύπου μετά από κάθε διεθνή συνάντηση, συνέλευση ή συνέδριο, γεγονός είναι ότι στα δύο χρόνια της διακυβέρνησής του δεν έχει προβεί στην παραμικρή διπλωματική κίνηση η οποία θα μπορούσε να φέρει τον αντίπαλο σε μια έστω και οριακά πιο δύσκολη θέση.
Με την επιλογή της Καρά Χασάν ο Γιώργος Παπανδρέου αποδεικνύει ότι είναι διεθνής παίκτης που έχει τη δυνατότητα να σκέφτεται παγκόσμια και να δρα τοπικά σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό ο οποίος αποδεικνύεται πολιτικός εσωτερικής εμβέλειας.
Η συντηρητική παράταξη δεν παράγει πολιτικά γεγονότα στην εξωτερική πολιτική και αυτό εξηγεί το λόγο για τον οποίο οι Έλληνες είμαστε ανύπαρκτοι στη διεθνή σκηνή εδώ και αρκετούς μήνες.
Η περίπτωση της Διαβαλκανικής στη Θεσσαλονίκη είναι χαρακτηριστική. Ο Τούρκος πρωθυπουργός κ. Ερντογάν κέρδισε τις εντυπώσεις: σήκωσε την τουρκική σημαία από το έδαφος για να μην την πατήσει και έσκισε μια σελίδα με υβριστικά συνθήματα κατά του ΑΚΡ από το βιβλίο επισκεπτών στο σπίτι του Κεμάλ.
Ο κ. Ερντογάν παραλίγο να κέρδιζε και την ουσία αφού ήρθε στην Ελλάδα με συγκεκριμένη ατζέντα και εμφανείς στρατηγικούς στόχους: να εγείρει μειονοτικό ζήτημα καθώς επίσης και θέμα λειτουργίας τζαμιών και λοιπών τόπων θρησκευτικής δοξασίας αλλοθρήσκων έναντι της Ελλάδας.
Ο βραχυπρόθεσμος στόχος της τουρκικής διπλωματίας είναι να αναχαιτιστούν οι ελληνικές διεκδικήσεις για επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, προστασία των βακούφικων περιουσιών και αναγνώριση του Πατριαρχείου ως Οικουμενικού, και όχι απλά ως Φαναρίου όπως το αποκαλεί η Τουρκία.
Ο Ερντογάν θα κέρδιζε και την ουσία, αν ο Γιώργος Παπανδρέου δεν επέλεγε να αναχαιτίσει τις τουρκικές αιτιάσεις με την ανακοίνωση της υποψηφιότητας της Γκιουλ Μπεϊάζ Καρά Χασάν την ημέρα της συνάντησης του Έλληνα πρωθυπουργού με τον Τούρκο ομόλογό του.
Η θετική αυτή κίνηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ σε καμία περίπτωση δεν συνιστά μέγιστη διπλωματική νίκη έναντι της Τουρκίας, δεν αντικαθιστά την Κυβέρνηση στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής ούτε διευθετεί το ζήτημα της μειονότητας οριστικά. Κρύβει όμως μέσα της σημαντικά μαθήματα:
Α) αναχαιτίζει προσωρινά τη δυναμική που πήγε να δημιουργηθεί γύρω από μειονοτικά ζητήματα με τρόπο που θα ευνοούσε τα τουρκικά συμφέροντα και θα έβλαπτε τις ελληνικές επιδιώξεις
Β) περνάει το μήνυμα ότι οι διακρίσεις εναντίον της μειονότητας δεν είναι μόνο ηθικά καταδικαστέες αλλά και πρακτικά ατυχείς διότι:
• πρώτον οδηγούν τη μειονότητα στην αγκαλιά ξένων προστατών και σίγουρα όχι στην αγκαλιά των Ελλήνων δήθεν «πατριωτών»,
• δεύτερον πλήττουν τα συμφέροντα των ελληνικών πληθυσμών σε τρίτες χώρες όπως οι βορειοηπειρώτες και οι Έλληνες της Πόλης,
• τρίτον μας εκθέτουν χωρίς κανένα αντίκρισμα και όφελος για τη χώρα με απανωτές καταδίκες στο Συμβούλιο της Ευρώπης και άλλους διεθνείς θεσμούς.
Γ) καταδεικνύει ότι το θέμα της μειονότητας δεν είναι θέμα εθνικής ασφάλειας αλλά πρωτίστως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινωνικής ένταξης και άρσης των ταξικών διακρίσεων με σημαντικές διπλωματικές προεκτάσεις
Με την επιλογή της Καρά Χασάν ο Γιώργος Παπανδρέου αποδεικνύει ότι είναι διεθνής παίκτης που έχει τη δυνατότητα να σκέφτεται παγκόσμια και να δρα τοπικά σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό ο οποίος αποδεικνύεται πολιτικός εσωτερικής εμβέλειας.
Υπάρχει τέλος ένα μάθημα που μας αφορά όλους ως Έλληνες. Ο τελικός στόχος και ταυτόχρονα το επόμενο βήμα στο θέμα της μειονότητας πρέπει να είναι η μετατροπή του θέματος από πρόβλημα της διπλωματίας σε επίτευγμα της εσωτερικής μας πολιτικής. Το ζήτημα της μειονότητας πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα σταθερής συμβίωσης, οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής εξέλιξης.
