Χωρίς εναλλακτικό σχέδιο εγκαταλείφθηκε και η Χάγη
Τα γεγονότα της περασμένης βδομάδας στο Αιγαίο επιβεβαιώνουν την ανησυχία του ΠΑΣΟΚ ότι η πολιτική της Κυβέρνησης αναπαράγει το αδιέξοδο στο ευαίσθητο και εύφλεκτο πεδίο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Στην πορεία των δύο χρόνων της διακυβέρνησής της υποχώρησε από την παγία ελληνική στρατηγική για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, χωρίς ταυτόχρονα να διαθέτει εναλλακτικό σχέδιο επίλυσης των προβλημάτων Ελλάδας – Τουρκίας.
Δυστυχώς επιβεβαιώνεται επίσης η ανησυχία μας ότι η πολιτική της Κυβέρνησης πέρα από αδιέξοδη είναι και επιζήμια. Δεν είναι μόνο ότι εγκαταλείποντας το Ελσίνκι η ΝΔ πέταξε στον κάλαθο τον αχρήστων την ιστορική ευκαιρία να προωθήσει από θέση ισχύος τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή.
Είναι κυρίως ότι στην πορεία των δύο χρόνων της διακυβέρνησής της υποχώρησε από την παγία ελληνική στρατηγική για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, χωρίς ταυτόχρονα να διαθέτει εναλλακτικό σχέδιο επίλυσης των προβλημάτων Ελλάδας – Τουρκίας. Διολίσθησε έτσι σε θέσεις απαράδεκτες για τα εθνικά μας συμφέροντα.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Το ΠΑΣΟΚ τον περασμένο Οκτώβριο στη Βουλή βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να αποκαλύψει ότι η Κυβέρνηση, συνειδητά, με δική της πρωτοβουλία, απέσυρε από το Διαπραγματευτικό Πλαίσιο ΕΕ – Τουρκίας ρητή αναφορά η οποία υποχρέωνε την Τουρκία να αποδεχτεί την αναγκαστική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για διαφορές της με άλλες χώρες.
Η δημόσια παρέμβαση του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας μας επιτρέπει να φέρουμε και πάλι το ζήτημα του Διεθνούς Δικαστηρίου στο προσκήνιο και να καταγγείλουμε την ανατροπή στην οποία προέβη η Κυβέρνηση.
Αρκετοί θεωρούν ότι πρόκειται απλώς για λανθασμένους χειρισμούς, για έλλειψη πρωτοβουλιών, ίσως για μια ακόμη πλευρά της γενικής ραθυμίας που χαρακτηρίζει την Κυβέρνηση. Η κατάσταση όμως είναι πολύ χειρότερη.
Με κυβερνητική εντολή η Ελλάδα εγκατέλειψε το Διεθνές Δικαστήριο. Με τη δική της πολιτική βούληση ανετράπη μια διαχρονική ελληνική στρατηγική θέση. Η ΝΔ αγνόησε το γεγονός ότι το Διεθνές Δικαστήριο αποτελεί πάγια επιδίωξη της ελληνικής διπλωματίας από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή και παρέβλεψε την ευρεία συναίνεση που υπάρχει στον πολιτικό κόσμο ότι το δικαστήριο εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα.
Κι όμως μια τόσο σημαντική αλλαγή έγινε εν κρυπτώ από τον ελληνικό λαό και τα κόμματα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως η κρυφή ατζέντα της ΝΔ σχετικά με τη Χάγη δεν είναι το μείζον ζήτημα.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι με επιλογή της ελληνικής Κυβέρνησης, η οποία εγκατέλειψε το Ελσίνκι και υποβάθμισε την υπόθεση της Χάγης, η Ελλάδα βρίσκεται πλέον πολύ μακριά από το να διαθέτει ένα διακριτό και οργανωμένο πλαίσιο για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Αντιθέτως εδώ και δύο χρόνια πορεύεται στη λογική ότι μπορούμε να ζήσουμε με τα προβλήματά μας, να τα αγνοήσουμε προσποιούμενοι ότι δεν υπάρχουν, να τα κρύψουμε επιμελώς κάτω από το χαλί ή τέλος να τα αφήσουμε για αργότερα που θα είναι καλύτερες οι συνθήκες.
Το «βελτιωμένο Ελσίνκι» και τα πολυδιαφημισμένα «προαπαιτούμενα» του Διαπραγματευτικού Πλαισίου συνιστούν τον μύθο της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας στα ελληνοτουρκικά. Η Κυβέρνηση κάνει ένα κρίσιμο λάθος. Ταυτίζει απόλυτα την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας με την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών.
Άλλο όμως η ΕΕ και η διαπραγματευτική διαδικασία ως μηχανισμοί αξιολόγησης και επιτήρησης της Τουρκίας, και άλλο το Ελσίνκι ως πλαίσιο επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών. Σήμερα από την εξίσωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων λείπει ένα αντίστοιχο πλαίσιο επίλυσης των προβλημάτων Ελλάδας – Τουρκίας το οποίο σε συνδυασμό με το καρότο της ένταξης θα οδηγούσε σε λύσεις. Όλα πλέον επαφύονται στην ένταξη.
Eδώ και δύο χρόνια η ΝΔ πορεύεται στη λογική ότι μπορούμε να ζήσουμε με τα προβλήματά μας, να τα αγνοήσουμε προσποιούμενοι ότι δεν υπάρχουν, να τα κρύψουμε επιμελώς κάτω από το χαλί ή τέλος να τα αφήσουμε για αργότερα που θα είναι καλύτερες οι συνθήκες.
Αυτό είναι το μοναδικό στοιχείο το οποίο κράτησε η Κυβέρνηση από την προηγούμενη στρατηγική: μια διαπραγματευτική διαδικασία η κατάληξη της οποίας έτσι κι αλλιώς δεν είναι εγγυημένη. Έτσι όμως η στρατηγική της Ελλάδας μοιάζει με το σχέδιο κάποιου ο οποίος αν και δεν έχει πόδια ελπίζει ότι την κατάλληλη στιγμή θα βγάλει φτερά.
Το δόγμα «ζούμε με τα προβλήματα μας», ευχόμαστε να μην υπάρξουν θερμά επεισόδια και προσβλέπουμε τα προβλήματα να λυθούν ως δια μαγείας σε μια δεκαπενταετία που θα ενταχθεί η Τουρκία στην ΕΕ αποτελεί μια πρόταση στο χώρο της μεταφυσικής η οποία δεν εξυπηρετεί το εθνικό συμφέρον.
Δεν μπορούμε να ζήσουμε άλλο με τα προβλήματά μας. Πρέπει να τα επιλύσουμε. Διαφορετικά χάνονται ευκαιρίες να διευθετηθούν άμεσα και ευνοϊκά για μας ιστορικές εκκρεμότητες, δεν ομαλοποιούνται πλήρως οι διακρατικές σχέσεις στην περιοχή, μένουμε πίσω στη διαμόρφωση του αναπτυξιακού τοπίου στη ΝΑ Ευρώπη, μειώνεται η ασφάλεια μας, και χειροτερεύει η θέση της χώρας στο διεθνή καταμερισμό δύναμης.
Μένουμε έξω από τις εξελίξεις στη γειτονιά μας και ροκανίζουμε το κύρος και την αξιοπιστία της Ελλάδας στη διεθνή σκηνή.
