Εξοπλισμοί: Πολύ Κακό για το Τίποτα
Ο επικοινωνιακός θόρυβος που δημιουργήθηκε τις περασμένες εβδομάδες, γύρω από το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα άφησε δυο ψευδείς εντυπώσεις.
Πρώτον, ότι επίκεινται μείζονες προμήθειες αμυντικού εξοπλισμού.
Δεύτερον, ότι ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, ως γνήσιος οπαδός της στρατηγικής σκέψης του Παναγιώτη Κονδύλη, είναι υπέρ του δόγματος της αποτροπής.
Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή.
Ελάχιστα από τα, περίπου 500, αναφερόμενα εξοπλιστικά προγράμματα μπορούν να χρηματοδοτηθούν μια και οι ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις πρόκειται να απορροφήσουν το μεγαλύτερο μέρος των διαθεσίμων πιστώσεων μέχρι και το 2010.
Καταρχήν, το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα (ΕΜΠΑΕ 2006-2010) δεν είναι υλοποιήσιμο.
Ελάχιστα από τα, περίπου 500, αναφερόμενα εξοπλιστικά προγράμματα μπορούν να χρηματοδοτηθούν μια και οι ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις πρόκειται να απορροφήσουν το μεγαλύτερο μέρος των διαθεσίμων πιστώσεων μέχρι και το 2010.
Πραγματικά νέα εξοπλιστικά προγράμματα θα είναι δυνατόν να χρηματοδοτηθούν μόνο μέσω του επόμενου ΕΜΠΑΕ, δηλαδή από το 2011 και μετά.
Κατά συνέπεια, δεν τέθηκε ποτέ θέμα υλοποίησης μειζόνων προμηθειών ούτε και αναμένεται να συντελεστεί κάποιος δραματικός εκσυγχρονισμός στις δυνατότητες του Ελληνικού Στράτου.
Δεύτερο θέμα είναι η έλλειψη διακλαδίκου σχεδιασμού.
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι αποτελεί έμπρακτη υλοποίηση της αρχής της διακλαδικότητας το γεγονός ότι για πρώτη φορά τα εξοπλιστικά προγράμματα κατετάγησαν σε μια λίστα προτεραιοτήτων.
Όμως, εφόσον η λίστα βασίζεται στις επί μέρους εισηγήσεις των επιτελείων δεν είναι ουσιαστικά καινοτόμα και σίγουρα δεν προωθεί τη διακλαδικότητα.
Άρα ούτε το ΕΜΠΑΕ αποτελεί ουσιαστικό βήμα εκσυγχρονισμού ούτε και ο σχεδιασμός του εξυπηρετεί κάποια μεταρρυθμιστική λογική.
Τότε σε τι αποσκοπεί η κατάθεση του τώρα, από τη Κυβέρνηση; Πολύ απλά, η κατάθεση του προβλεπόταν και αυτό έγινε.
Το θεμελιώδες πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης είναι ακριβώς ο ελλιπής σχεδιασμός και η ανικανότητα της να μετουσιώνει αρχικές ιδέες σε αποτέλεσμα εφαρμοσμένης πολιτικής.
Oύτε το ΕΜΠΑΕ αποτελεί ουσιαστικό βήμα εκσυγχρονισμού ούτε και ο σχεδιασμός του εξυπηρετεί κάποια μεταρρυθμιστική λογική.
Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι μετά από δυο χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ και μετά από έναν ανασχηματισμό που περιελάμβανε την αντικατάσταση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, η κυβέρνηση εξακολουθεί να μην έχει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για την εθνική άμυνα.
Η Κυβέρνηση, στον τομέα της άμυνας όπως και στους υπόλοιπους τομείς κυβερνητικής πολιτικής, ούτε διαμορφώνει ούτε εξασκεί κάποια συγκεκριμένη πολιτική: απλά διαχειρίζεται θέματα όταν, και εάν, αυτά προκύψουν.
Τι θα αποτελούσε όμως ουσιαστική καινοτομία;
Οι εξοπλισμοί πρέπει να εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες του αμυντικού μας δόγματος και όχι ανάγκες των επιτελείων.
Αυτό θα μπορούσε να προκύψει μέσω της κατάρτισης μιας λίστας απαιτούμενων ικανοτήτων, όπως αυτές απορρέουν από το εθνικό αμυντικό μας δόγμα.
Οι εξοπλισμοί πρέπει να εξυπηρετούν συγκεκριμένες ανάγκες του αμυντικού μας δόγματος και όχι ανάγκες των επιτελείων.
Τα προγράμματα προμηθειών των ΕΜΠΑΕ με τη σειρά τους θα έπρεπε να αντανακλούν την ικανοποίηση συγκεκριμένων ικανοτήτων.
Προϋπόθεση για να συμβεί αυτό είναι η σύνταξη μιας μελέτης αμυντικής αναθεώρησης ώστε να προκύψει η απαραίτητη «επικαιροποιηση» των εξοπλιστικών μας προτεραιοτήτων.
Μια τέτοια μελέτη θα πρέπει να συμπεριλάβει στην ανάλυση της: το υπάρχον αμυντικό δόγμα, τις απαιτούμενες ανάγκες όπως αυτές προκύπτουν από το αμυντικό δόγμα και την μέχρι τώρα εξέλιξη των εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Πρέπει να αποφασίσουμε κάποια στιγμή τι Ένοπλες Δυνάμεις θέλουμε, για ποιο σκοπό εξοπλιζόμαστε και πως εξυπηρετείται αυτός ο σκοπός από τους εξοπλισμούς που κάνουμε. Και αυτή η Κυβέρνηση, παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις, δεν δείχνει να κινείται προς αυτή τη κατεύθυνση.
