Η διαφθορά της Πολιτικής και η πολιτική κατά της Διαφθοράς
Κάθε φορά που ένα κρούσμα διαφθοράς επαναβεβαιώνει το γεγονός πως η Ελλάδα είναι σταθερά ένα από τα πιο διεφθαρμένα κράτη στην Ευρώπη, ανοίγει στη χώρα μας ο γνωστός κύκλος της διαπλοκολογίας και της σκανδαλολογίας.
Με άφθονο καταγγελτικό, αν και αρκούντως ασαφή, λόγο κυβέρνηση, κόμματα και media στήνουν έναν αδιέξοδο χορό αλληλοκατηγοριών, εκτελούν το «καθήκον» τους και μετά αποσύρονται…μέχρι την επόμενη φορά.
Η διαφθορά δεν είναι ένα μέγεθος κοινωνικά ουδέτερο. Πλήττει τους φτωχούς και τους ανέργους πολύ περισσότερο από τους «έχοντες και κατέχοντες».
Αυτό που αγνοείται ή συστηματικά υποβαθμίζεται είναι η σημαντική κοινωνική και πολιτική διάσταση της διαφθοράς.
Η διαφθορά δεν είναι ένα μέγεθος κοινωνικά ουδέτερο. Πλήττει τους φτωχούς και τους ανέργους πολύ περισσότερο από τους «έχοντες και κατέχοντες».
Αυτοί είναι που ζημιώνονται δυσανάλογα είτε σε χρήμα είτε σε ταλαιπωρία προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση σε αγαθά και υπηρεσίες που έτσι κι αλλιώς δικαιούνται. Η διαφθορά εντείνει τις κοινωνικές ανισότητες και υπονομεύει την κοινωνική δικαιοσύνη.
Ταυτόχρονα, η γενικευμένη αίσθηση οικονομικής ανασφάλειας και κοινωνικής αδικίας που συνοδεύει τη διαφθορά οδηγεί τους πολίτες στη συνολική απαξίωση της Πολιτείας και των κομμάτων. Από τη στιγμή που νιώθουν απροστάτευτοι απέναντι στο χάος της διεφθαρμένης διοίκησης, είναι απόλυτα λογικό να κλονίζεται η εμπιστοσύνη τους στις δυνάμεις που τη συντηρούν.
Απαιτείται συνεπώς συνολική αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο μέχρι σήμερα αντιμετωπίζουμε τη διαφθορά και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που θα αφυπνίσουν την κοινή γνώμη.
Απαιτείται συνεπώς συνολική αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο μέχρι σήμερα αντιμετωπίζουμε τη διαφθορά και συγκεκριμένες πρωτοβουλίες που θα αφυπνίσουν την κοινή γνώμη. Αν δεν σπάσουμε το φαύλο κύκλο της διαφθοράς είναι αδύνατο να σπάσουμε τα δεσμά της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής μας καχεξίας.
Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Κατ’ αρχάς απαιτείται αλλαγή προτεραιοτήτων. Οφείλουμε να επικεντρώσουμε το ενδιαφέρον μας στην υψηλή διαφθορά: στους εκβιασμούς επιχειρηματιών, στο μαύρο χρήμα, στο οικονομικό έγκλημα, στις χαριστικές πράξεις της πολιτικής εξουσίας προς επιχειρηματίες, στις δωροδοκίες δικαστών, στις φορολογικές παραβάσεις κλπ.
Όσο δε χτυπάμε την υψηλή διαφθορά κανένας πολίτης δεν πρόκειται να πειστεί ότι υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση για την ουσιαστική καταπολέμηση του φαινομένου σε όλα τα επίπεδα.
Nα μας γίνει συνείδηση πως η υψηλή διαφθορά είναι κατεξοχήν οργανωμένο έγκλημα και οι εμπλεκόμενοι στο σύνολό τους κοινοί εγκληματίες. Οποιαδήποτε εκστρατεία καταπολέμησής της οφείλει να υιοθετήσει στον πυρήνα της αυτή τη βασική παραδοχή.
Επιπλέον απαιτείται αλλαγή προσέγγισης ως προς την κοινωνική πρόσληψη της διαφθοράς και τη ρητορική μας γύρω απ’ αυτήν. Επιμένουμε να παραβλέπουμε τον οργανωμένο χαρακτήρα της υψηλής διαφθοράς και τη σαφή εγκληματική της διάσταση.
Πρέπει επιτέλους να μας γίνει συνείδηση πως η υψηλή διαφθορά είναι κατεξοχήν οργανωμένο έγκλημα και οι εμπλεκόμενοι στο σύνολό τους κοινοί εγκληματίες. Οποιαδήποτε εκστρατεία καταπολέμησής της, αν επιθυμούμε την ουσιαστική μεταστροφή της κοινωνίας, οφείλει να υιοθετήσει στον πυρήνα της αυτή τη βασική παραδοχή.
Tο πρώτο βήμα στη μάχη εναντίον της διαφθοράς πρέπει να γίνει στον ίδιο το χώρο της πολιτικής. Σήμερα, για παράδειγμα, τα οικονομικά των κομμάτων είναι στην πράξη ανεξέλεγκτα.
Σε κάθε περίπτωση πάντως το πρώτο βήμα στη μάχη εναντίον της διαφθοράς πρέπει να γίνει στον ίδιο το χώρο της πολιτικής. Σήμερα, για παράδειγμα, τα οικονομικά των κομμάτων είναι στην πράξη ανεξέλεγκτα. Άλλο παράδειγμα; Οι πολιτικοί επιφυλάσσουμε για τους εαυτούς μας ιδιαίτερα ευνοϊκή μεταχείριση όσον αφορά στις σχέσεις μας με τη δικαιοσύνη. Έχουμε την υποχρέωση να δώσουμε πρώτοι το παράδειγμα και διαθέτουμε γι’ αυτό ένα τεράστιο περιθώριο πρωτοβουλιών.
Η μάχη επομένως κατά της διαφθοράς είναι μια μάχη που πρέπει να ξεκινήσει μέσα από το χώρο της πολιτικής. Οι κοινωνικές ανισότητες και τα δεξιά αντανακλαστικά που υποθάλπει η διαφθορά δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού. Είναι ευθύνη των προοδευτικών δυνάμεων να δώσουν αυτόν τον αγώνα και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί παρά να έχει τον πρώτο λόγο.
