4ο ΚΠΣ: Λιγότεροι πόροι, απροσδιόριστοι αναπτυξιακοί στόχοι, περισσότερη γραφειοκρατία
Ο σχεδιασμός του 4ου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, που πλέον ονομάζεται Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (ΕΣΠΑ), παρουσιάστηκε σκανδαλωδώς το Δεκέμβριο του 2005 ως μια μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης της ΝΔ.
Έγιναν τότε σημαντικότατα λάθη τακτικής που οδήγησαν σε εξασφάλιση λιγότερων πόρων. Δυστυχώς 10 μήνες μετά, στα λάθη αυτά έχει προστεθεί η έλλειψη ενός σαφούς αναπτυξιακού σχεδίου και η αύξηση της γραφειοκρατίας.
Την ώρα που οι εταίροι μας διεκδικούσαν και κέρδιζαν περισσότερους πόρους από τον κοινοτικό κορβανά, η Ελλάδα εστίαζε λανθασμένα τη στρατηγική της στο ποσοστό της εθνικής μας συμμετοχής, επιδιώκοντας τη μείωση των απαιτούμενων εθνικών πόρων.
Η Κοινότητα δεν επιβαρύνεται ούτε με ένα σεντ από την «επιτυχία» του Έλληνα Πρωθυπουργού, γιατί απλούστατα οι κοινοτικοί πόροι που εξασφάλισε για την Ελλάδα η κυβέρνηση με τους χειρισμούς της είναι μειωμένοι κατά 7 δις ευρώ σε σχέση με το 3ο ΚΠΣ.
Όπως περήφανα δήλωσε ο Πρωθυπουργός «για κάθε έργο θα εισπράττουμε το 85% από την ΕΕ αντί του 50% ή του 75% που εισπράτταμε προηγουμένως». Μόλις το 15% θα προέρχεται από εθνική χρηματοδότηση.
Φυσικά αυτό για την ΕΕ δεν αποτελεί πρόβλημα, ούτε καν αξιόλογο θέμα που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής από τις Βρυξέλλες. Η Κοινότητα δεν επιβαρύνεται ούτε με ένα σεντ από την «επιτυχία» του Έλληνα Πρωθυπουργού, γιατί απλούστατα οι κοινοτικοί πόροι που εξασφάλισε για την Ελλάδα η κυβέρνηση με τους χειρισμούς της είναι μειωμένοι κατά 7 δις ευρώ σε σχέση με το 3ο ΚΠΣ.
Το ποσό αυτό είναι κλειδωμένο, είτε η κοινοτική συμμετοχή στα έργα είναι 50% είτε 85%. Κατά συνέπεια, και με δεδομένη την κυβερνητική «επιτυχία» της μειωμένης εθνικής συμμετοχής, μειώνεται ο προϋπολογισμός έργων. Με αρνητικό επακόλουθο φυσικά να έχουμε χρηματοδότηση για λιγότερα σε αριθμό και βεβαίως μικρότερα σε μέγεθος έργα.
H κυβέρνηση στερείται συγκεκριμένου αναπτυξιακού σχεδίου και στόχων και προβάλλει ως μεγάλη
και μοναδική«καινοτομία» τη μείωση του αριθμού των τομεακών και περιφερειακών προγραμμάτων από 11 σε 6 και από 13 σε 5 αντίστοιχα.
Ας έρθουμε όμως και στο ζήτημα της αναπτυξιακής στόχευσης του ΕΣΠΑ. Ακόμη κι αν αποδεχτούμε ότι, όπως και να ‘χει, το 4ο ΚΠΣ αποτελεί μια τελευταία ευκαιρία για αξιοποίηση σημαντικών κοινοτικών πόρων, σύντομα θα απογοητευτούμε από την έλλειψη συγκεκριμένων αναπτυξιακών στόχων που το χαρακτηρίζει.
Δυστυχώς αντί η κυβέρνηση να ρίξει όλο της το βάρος και την προσπάθεια μέσω του ΕΣΠΑ στο πώς θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μια κοινωνία και οικονομία της γνώσης με στόχο περισσότερες και καλύτερα αμοιβόμενες θέσεις εργασίας, στερείται συγκεκριμένου αναπτυξιακού σχεδίου και στόχων και προβάλλει ως μεγάλη και μοναδική «καινοτομία» τη μείωση του αριθμού των τομεακών και περιφερειακών προγραμμάτων από 11 σε 6 και από 13 σε 5 αντίστοιχα.
Αναρωτιέται όμως κανείς, τι πραγματικά σημαίνει κάτι τέτοιο και αν αυτό είναι το πρόβλημα με την αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων στην Ελλάδα;
Το μόνο που πετυχαίνει με τη συγκεκριμένη απόφαση η κυβέρνηση είναι η προσθήκη ακόμη ενός επιπέδου διοίκησης στο ήδη πολυδαίδαλο και γραφειοκρατικό σύστημα διαχείρισης και συντονισμού των κοινοτικών κονδυλίων με καταστροφικές επιπτώσεις για την αποδοτικότητά τους.
Τέλος είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι η Κυβέρνηση της «ανθρωποκεντρικής ανάπτυξης» βελτιώνει ελάχιστα το μερίδιο του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου στο σύνολο του προϋπολογισμού του ΕΣΠΑ, αφήνοντας την ενίσχυση των ανθρώπινων πόρων στο επίπεδο μιας ωραίας προεκλογικής εξαγγελίας.
Εμείς στο ΠΑΣΟΚ έχουμε ξεκαθαρίσει τους στόχους μας και τη θέση μας σε σχέση με το ΕΣΠΑ: το 40% να αφιερωθεί στην κοινωνία της γνώσης και τουλάχιστον το 50% των πόρων να διατεθεί στα Περιφερειακά Προγράμματα. Έτσι απλά και καθαρά.
