Ομιλία στην εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών "Ένας οδικός χάρτης για την ανώτατη εκπαίδευση"
Φίλες και Φίλοι,
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω την τοποθέτησή μου με τη διαπίστωση ότι η αναβάθμιση του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου έχει ήδη αργήσει.
Έπρεπε ήδη από χτες να είχαμε προχωρήσει σε αυτονόητες αλλαγές στη λειτουργία των πανεπιστημίων στη χώρα. Αλλαγές οι οποίες θα κινούνταν στον άξονα χρηματοδότηση, αυτοδιοίκηση, διαφάνεια, λογοδοσία και αξιολόγηση. Όχι αλλαγές σε ήσσονος σημασίας όμως συναισθηματικά φορτισμένα ζητήματα, όπως είναι το άσυλο.
Κρίνω πως η πρακτική της κυβέρνησης τα τελευταία δύο χρόνια δε βοηθάει τα πανεπιστήμια να καταστούν ηγέτες της δικής τους αναγέννησης. Ούτε τα ενθαρρύνει να διαδραματίσουν το ρόλο τους στην κοινωνία της γνώσης όπως άλλωστε προβλέπει η Ευρωπαϊκή στρατηγική και επιβάλλει η σύγχρονη πραγματικότητα.
Πρώτον διότι συνεχώς αναβάλλει την αυτονόητη μεταρρύθμιση.
Δεύτερον, διότι μέχρι σήμερα ασχολήθηκε με το άσυλο και τους κουκουλοφόρους υποβαθμίζοντας όλα τα υπόλοιπα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν την πανεπιστημιακή κοινότητα.
Ως αποτέλεσμα, σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μία σοβαρή κρίση. Τι μπορούμε να κάνουμε για να την υπερβούμε;
Eπεξεργαζόμαστε έντεκα αλλαγές στη λογική μιας ενιαίας δέσμης ιδεών, και όχι στη λογική κάποιων επιμέρους αποσπασματικών μέτρων, καθώς το πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου είναι σήμερα διαρθρωτικό και συστημικό και χρειάζεται. Μια συνολική αντιμετώπιση.
Το ΠΑΣΟΚ έχει αναλάβει τη δέσμευση για μια μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία που θα έχει ως στόχο την υπέρβαση της κρίσης στην ανώτατη εκπαίδευση.
Το ΠΑΣΟΚ επεξεργάζεται και θα προτείνει στην πανεπιστημιακή κοινότητα και στην ελληνική κοινωνία μιας πλήρως αποσαφηνισμένη δεσμευτική πρόταση για την αναβάθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου και της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στη χώρα μας.
Τι περιλαμβάνει η πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ;
Περιλαμβάνει μια ολοκληρωμένη δέσμη 11 σημείων για το πανεπιστήμιο της επόμενης μέρας.
Εμείς στο ΠΑΣΟΚ επιδιώκουμε ένα αυτοδιοικούμενο, αναβαθμισμένο δημόσιο Πανεπιστήμιο.
Γι’ αυτό το λόγο επεξεργαζόμαστε έντεκα αλλαγές στη λογική μιας ενιαίας δέσμης ιδεών, και όχι στη λογική κάποιων επιμέρους αποσπασματικών μέτρων, καθώς το πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου είναι σήμερα διαρθρωτικό και συστημικό και χρειάζεται. Μια συνολική αντιμετώπιση.
Αναλυτικότερα πιστεύουμε τα εξής:
1. Το αναβαθμισμένο δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι ένα αυτοδιοικούμενο πανεπιστήμιο.
Το δημόσιο Πανεπιστήμιο για να επιτελέσει τον ρόλο του δεν μπορεί να λειτουργεί με γραφειοκρατική λογική ούτε με πολλούς από τους υφιστάμενους παρωχημένους θεσμικούς και διοικητικούς περιορισμούς.
Το δημόσιο Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να διοικείται εν πολλοίς από το Υπουργείο Παιδείας, από την οδό Μητροπόλεως. Δεν μπορεί για παράδειγμα η πρόσληψη ενός μέλους ΔΕΠ να απαιτεί 2.5 έως 3 χρόνια στο ελληνικό Πανεπιστήμιο και 3 έως 6 μήνες στο δανέζικο πανεπιστήμιο.
Απαιτείται δέσμη συνδυασμένων μέτρων για την αναδιοργάνωση των λειτουργιών του δημοσίου Πανεπιστήμιου με τη σταδιακή κατοχύρωση της πραγματικής αυτοδιοίκησής του (οικονομικής, διοικητικής κ.α.) και την εισαγωγή του ποιοτικού ανταγωνισμού, πρωτίστως μέσα στους κόλπους του δημοσίου εκπαιδευτικού συστήματος.
Το Υπουργείο δεν παρεμβαίνει μέσω διοικητικών ή άλλων πράξεων στο γνωστικό επιστημονικό έργο. Εργαλείο του είναι κυρίως η χρηματοδότηση, σε συνδυασμό με τις δημόσιες αναπτυξιακές επιλογές και προτεραιότητες.
Το κάθε Πανεπιστήμιο θέτει στόχους, ζητά την αντίστοιχή χρηματοδότηση και αξιολογείται με βάση την επίτευξη των συμφωνημένων στόχων. Το κάθε πανεπιστήμιο αποφασίζει για το ποια τμήματα ή σχολές χρειάζεται να δημιουργηθούν, όχι το Υπουργείο.
Το Υπουργείο δεν παρεμβαίνει μέσω διοικητικών ή άλλων πράξεων στο γνωστικό επιστημονικό έργο. Εργαλείο του είναι κυρίως η χρηματοδότηση, σε συνδυασμό με τις δημόσιες αναπτυξιακές επιλογές και προτεραιότητες. Βασικό εργαλείο χρηματοδότησης πρέπει να αποτελέσουν οι προγραμματικές συμφωνίες μεταξύ κράτους και πανεπιστημίου.
2. Η αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης αποτελεί θεμελιώδη αναπτυξιακή επιλογή για την επένδυση στη γνώση και τον άνθρωπο και αναγκαία προϋπόθεση της μεταρρύθμισης.
Η αυξημένη δημόσια χρηματοδότηση των πανεπιστημίων απορρέει από τη θεμελιώδη αναπτυξιακή επιλογή για την επένδυση στη γνώση και τον ανθρώπινο παράγοντα ως βασικών προωθητικών δυνάμεων για την αναζωογόνηση του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας και εκφράζεται σε συγκεκριμένο % επί του ΑΕΠ.
Είναι όμως αυτονόητο ότι η δημόσια χρηματοδότηση πρέπει να συνδέεται με την αποδοτική και αποτελεσματική αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων.
Η αύξηση της χρηματοδότησης είναι αναγκαία προϋπόθεση της μεταρρύθμισης των ελληνικών πανεπιστημίων, καθώς απαιτείται για την κάλυψη των αυξημένων πραγματικών αναγκών ιδίως ενός αναβαθμισμένου πανεπιστημίου. Καμιά ουσιαστική μεταρρύθμιση και πραγματική αναβάθμιση του δημοσίου Πανεπιστημίου δεν μπορεί να γίνει χωρίς γενναία αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης.
Είναι όμως αυτονόητο ότι η δημόσια χρηματοδότηση πρέπει να συνδέεται με την αποδοτική και αποτελεσματική αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων, αλλά και με τις αναγκαίες σε πολλές περιπτώσεις ανακατανομές με βάση αποσαφηνισμένες επιλογές και προτεραιότητες.
Στο πλαίσιο αυτό, η αύξηση της χρηματοδότησης πρέπει να συνδυαστεί με ένα επιχειρησιακό σχέδιο για κάθε ακαδημαϊκή μονάδα, καθώς και με την εισαγωγή ενός νέου, απλού και διαφανούς συστήματος κατανομής και διαχείρισης της δημόσιας χρηματοδότησης, που θα προβλέπει τη σαφή σύνδεση των δαπανών με τις στρατηγικές και επιχειρησιακές επιδιώξεις κάθε ιδρύματος και κάθε ακαδημαϊκής μονάδας.
3. Διαμόρφωση συνθηκών και άρση περιορισμών για τη διευκόλυνση της άντλησης πρόσθετων πόρων από άλλες πηγές.
Τα ΑΕΙ πρέπει να είναι σε θέση να αντλούν και πρόσθετους πόρους από μη κρατικές πηγές όπως από τη συνεργασία (π.χ. ερευνητική) με τις επιχειρήσεις, από χορηγίες, από την αξιοποίηση της περιουσίας τους, και για το σκοπό αυτό θα πρέπει να διαμορφωθούν κίνητρα, αλλά και άρση παρωχημένων εμποδίων.
4. Διαμόρφωση ενός αξιόπιστου, στοχευμένου και ουσιαστικού συστήματος αξιολόγησης.
Κάθε Πανεπιστημιακό Τμήμα αξιολογείται ως προς την παραγωγή γνώσης (ερευνητικό έργο), τη διάχυση της γνώσης (διδασκαλία και διάλογος με την κοινωνία), και την αποτελεσματική διαχείριση των πόρων.
Στην καρδιά του συστήματος αξιολόγησης βρίσκεται η Εθνική Επιτροπή Αξιολόγησης, μια ανεξάρτητη αρχή την οποία διοικεί η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα.
Προτείνουμε ένα ποιοτικό, μη μηχανιστικό σύστημα αξιολόγησης, το οποίο όχι μόνο θα καταγράφει το πανεπιστημιακό έργο αλλά και θα ενθαρρύνει την ποιοτική γνώση έναντι της ευκολίας και της ρουτίνας.
Στην καρδιά του συστήματος βρίσκεται η Εθνική Επιτροπή Αξιολόγησης, μια ανεξάρτητη αρχή την οποία διοικεί η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα. Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης αξιοποιούνται για τη βελτίωση της ποιότητας των σπουδών και της λειτουργίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, ενώ συνεκτιμώνται στη χρηματοδότησή τους.
5. Διαμόρφωση των προϋποθέσεων για αλλαγές στην εκπαιδευτική διαδικασία.
Είναι προφανές ότι το περιεχόμενο και οι μέθοδοι της εκπαιδευτικής διαδικασίας είναι αντικείμενο της ίδιας της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ωστόσο μια σειρά μέτρων μπορούν να διαμορφώσουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις:
• Δημιουργία ειδικών κινήτρων για τους πανεπιστημιακούς που συμβάλλουν στην αναβάθμιση, την εισαγωγή καινοτομιών και τον μετασχηματισμό της διδασκαλίας προς τη δημιουργική μάθηση.
• Ενθάρρυνση της εισαγωγής νέων εκπαιδευτικών πρακτικών και εργαλείων.
• Οργάνωση της αναγκαίας τεχνικής υποστήριξης σε κάθε ακαδημαϊκή μονάδα, σε κάθε ίδρυμα, για την αξιοποίηση των ηλεκτρονικών και διαδικτυακών υποδομών στην υποστήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
• Εισαγωγή στο πρόγραμμα σπουδών μαθημάτων και εξειδικευμένων σεμιναρίων που υποστηρίζουν την καλλιέργεια συμπληρωματικών οργανωτικών, διοικητικών, επικοινωνιακών και ευρύτερα κοινωνικών δεξιοτήτων.
• Διαμόρφωση ενός αναγκαίου ελάχιστου κύκλου ανθρωπιστικών και κοινωνικοοικονομικών σπουδών για όλες τις ειδικότητες σε κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα.
• Ριζική αλλαγή του καθεστώτος που διέπει τη διανομή των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων.
• Μέγιστη αξιοποίηση των ηλεκτρονικών συνδρομών και των ηλεκτρονικών βιβλιοθηκών και γενικευμένη πρόσβαση από όλα τα ιδρύματα της χώρας.
• Ενθάρρυνση μορφών πρακτικής άσκησης και εκμάθησης μέσω της πράξης.
• Δυνατότητα αξιοποίησης στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, με ειδικές συμβάσεις και ειδικό καθεστώς, αναγνωρισμένων και έμπειρων επαγγελματιών σε συναφές γνωστικό αντικείμενο.
6. Μεγαλύτερη σύνδεση του Πανεπιστημίου με τις αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας και με τις εξελίξεις στην αγορά εργασίας.
Θέλουμε έναν ευρύτερο ανασχεδιασμό των λειτουργιών των εκπαιδευτικών και ερευνητικών μονάδων, αλλά και έναν απαραίτητο αναπροσανατολισμό των σπουδών, ώστε να διαμορφωθεί με δυναμικό τρόπο- και όχι μόνον επί τη βάσει της υφιστάμενης κατάστασης- μια παραγωγικότερη και ουσιαστικότερη σχέση των πανεπιστημίων με τις μακροχρόνιες αναπτυξιακές επιλογές της χώρας, τις τάσεις στην αγορά εργασίας και ευρύτερα τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.
7. Εκπόνηση ενός μακροχρονίου εθνικού σχεδίου συστηματικής υποστήριξης της διεθνοποίησης των ελληνικών πανεπιστημίων.
Κατά το παράδειγμα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, πρέπει να εκπονηθεί ένα μακροχρόνιο εθνικό πρόγραμμα που θα διευκολύνει και θα υποστηρίζει τη διαδικασία διεθνοποίησης των ελληνικών πανεπιστημίων.
Η ενδυνάμωση της παρουσίας του ελληνικού δημοσίου Πανεπιστημίου στον ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο εκπαίδευσης και έρευνας είναι αναγκαία προϋπόθεση της διαρκούς ανανέωσης και του εμπλουτισμού της λειτουργίας του και της μακροχρόνιας δημιουργικής επιβίωσής του.
Κατά το παράδειγμα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, πρέπει να εκπονηθεί ένα μακροχρόνιο εθνικό πρόγραμμα που θα διευκολύνει και θα υποστηρίζει τη διαδικασία διεθνοποίησης των ελληνικών πανεπιστημίων. Βασικά συστατικά στοιχεία αυτού του σχεδίου είναι:
• Η ενθάρρυνση και η χρηματοδοτική ενίσχυση συνεργατικών έργων για την οικοδόμηση ευρωπαϊκών εργαλείων (κοινά πτυχία, κοινά μεταπτυχιακά, θερινά σχολεία, συναντήσεις εργασίας, υποτροφίες για κινητικότητα ερευνητών και καθηγητών, διδακτορικά και μεταδιδακτορικά προγράμματα).
• Η δημιουργία ειδικού ταμείου μέσω του οποίου με απλές διαδικασίες θα μπορεί να χρηματοδοτείται η πρόσκληση διακεκριμένων καθηγητών ξένων πανεπιστημίων για να διδάξουν, να οργανώσουν ένα ερευνητικό σεμινάριο και να υποστηρίξουν την αντίστοιχη ερευνητική προσπάθεια. Η διαδικασία αυτή θα μπορούσε να ξεκινήσει με την πρόσκληση διακεκριμένων ελλήνων καθηγητών και στη συνέχεια να γενικευτεί και στους ξένους συναδέλφους τους.
• Η προσέλκυση ξένων φοιτητών (προπτυχιακών, μεταπτυχιακών, μεταδιδακτορικών).
8. Ενίσχυση της ερευνητικής δραστηριότητας του δημοσίου Πανεπιστημίου και λειτουργική ενοποίηση του χώρου των πανεπιστημίων και των ερευνητικών κέντρων.
Στοχεύουμε στη διαμόρφωση ενός εθνικού προγράμματος χρηματοδότησης της ερευνητικής δραστηριότητας στα πανεπιστήμια, το οποίο μεταξύ άλλων θα υποστηρίζει και δραστηριότητες βασικής έρευνας, την έρευνα σε περιοχές που εκ της φύσεως τους δεν προσελκύουν χρηματοδότηση (π.χ. η καθιέρωση ενός μεγάλου προγράμματος ιστορικής έρευνας) καθώς και τη μεσοπρόθεσμη (π.χ. για μια τριετία) υποστήριξη ερευνητικών μονάδων αριστείας ή με αναπτυξιακή προοπτική.
Ακόμη, θα πρέπει να διαμορφωθεί ένα εθνικό πρόγραμμα εφαρμοσμένης έρευνας που θα διευκολύνει τη μεταφορά ερευνητικών αποτελεσμάτων στην παραγωγή και τις επιχειρήσεις.
Επιδιώκουμε την αναγνώριση του status του μεταπτυχιακού και μεταδιδακτορικού ερευνητή, που συμβάλλει καθοριστικά στην προώθηση του ερευνητικού έργου στα Πανεπιστήμια. Πρέπει ακόμη να καθιερωθεί η κινητικότητα των ερευνητών μεταξύ πανεπιστημίων και ερευνητικών ινστιτούτων.
Επιδιώκουμε την αναγνώριση του status του μεταπτυχιακού και μεταδιδακτορικού ερευνητή, που συμβάλλει καθοριστικά στην προώθηση του ερευνητικού έργου στα Πανεπιστήμια.
Ο δημόσιος τομέας μπορεί να αποτελέσει έναν βασικό χρήστη των αποτελεσμάτων της ερευνητικής δραστηριότητας των πανεπιστημίων.
9. Ενίσχυση του ρόλου του Πανεπιστημίου στην περιφερειακή και τοπική ανάπτυξη.
Επιδιώκουμε τη διαμόρφωση συνθηκών για τη μεταφορά τεχνογνωσίας από τα πανεπιστήμια προς τις τοπικές κοινωνίες και τις τοπικές οικονομίες.
Από το Πανεπιστήμιο προς τις άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Από το Πανεπιστήμιο με την παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών προς τις μικρομεσαίες, τις μικρές και τις πολύ μικρές επιχειρήσεις. Από το Πανεπιστήμιο προς την τοπική κοινωνία για την υποστήριξη της τοπικής ανάπτυξης.
10. Ενθάρρυνση της συμμετοχής των Πανεπιστημίων στο δημόσιο διάλογο και στη διαμόρφωση των δημοσίων πολιτικών.
Τα πανεπιστήμια αποτελούν μια δεξαμενή εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού και εξειδικευμένης γνώσης της κοινωνίας που είναι απαραίτητη για τη διεξαγωγή ενός καλά τεκμηριωμένου δημόσιου διαλόγου και για την τεχνική υποστήριξη δημόσιων πολιτικών που καλούνται να απαντήσουν σε μεγάλα και μικρότερα προβλήματα σε διεθνές, ευρωπαϊκό, εθνικό και τοπικό επίπεδο.
Εξειδικευμένοι δημόσιοι θεσμοί θα πρέπει να συγκεντρώνουν με συστηματικό τρόπο την παραγόμενη γνώση, να διευκολύνουν τη διάχυσή της, ενώ η δημόσια διοίκηση και οι άλλοι δημόσιοι θεσμοί θα πρέπει να επιδιώκουν την αξιοποίησή της στη διαμόρφωση των δημόσιων πολιτικών.
11. Διαμόρφωση διαδικασιών και συνθηκών για την κοινωνική λογοδοσία των Πανεπιστημίων.
Η καθιέρωση προγραμματικών συμφωνιών μεταξύ του κράτους και των Πανεπιστημίων, η υποχρέωση των ακαδημαϊκών μονάδων να συνδέουν την απαίτησή τους για αυξημένη χρηματοδότηση με συγκεκριμένα επιχειρησιακά σχέδια, η απλοποίηση και η διαφάνεια του συστήματος κατανομής και διαχείρισης της δημόσιας χρηματοδότησης, η διαδικασία συστηματικής και ουσιαστικής αξιολόγησης, η συστηματική παρακολούθηση των τάσεων και των αναγκών της αγοράς εργασίας και η υποβολή ετήσιων εκθέσεων στη Βουλή για την αξιολόγηση και τη δημόσια χρηματοδότηση του δημόσιου πανεπιστημιακού συστήματος αποτελούν σημαντικά εργαλεία και διαμορφώνουν συνθήκες για τη διαφάνεια και για μια ουσιαστική κοινωνική λογοδοσία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Η καθιέρωση προγραμματικών συμφωνιών μεταξύ του κράτους και των Πανεπιστημίων, η υποχρέωση των ακαδημαϊκών μονάδων να συνδέουν την απαίτησή τους για αυξημένη χρηματοδότηση με συγκεκριμένα επιχειρησιακά σχέδια αποτελούν σημαντικά εργαλεία και διαμορφώνουν συνθήκες για τη διαφάνεια.
Η πρόταση για το πανεπιστήμιο της επόμενης μέρας αποτελεί συστατικό στοιχείο της συνολικής προγραμματική πρότασης του ΠΑΣΟΚ για την παιδεία, τη γνώση και την έρευνα.
Φίλες και Φίλοι,
Τις τελευταίες μέρες ακούμε διάφορες απόψεις για την επιλογή του ΠΑΣΟΚ να αποχωρήσει από την αναθεώρηση του Συντάγματος. Σε γενικές γραμμές θετικές.
Επιτρέψτε μου εδώ να αποσαφηνίσω το εξής. Η αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει να κάνει με το 16. Όπως είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου κατά την ομιλία του στη Βουλή η «στάση μας δεν αλλάζει».
Μάλιστα έχουμε πλέον όλο το χρόνο στη διάθεσή μας για να επεξεργαστούμε ακόμα καλύτερα μια ριζοσπαστική προοδευτική αναθεώρηση του άρθρου 16.
Τι περιέχει μια τέτοια πρόταση προοδευτικής αναθεώρησης του 16;
α) μια διατύπωση στο Σύνταγμα που θα προβλέπει τη λειτουργία μη κρατικών-μη κερδοσκοπικών ιδρυμάτων
β) έναν εκτελεστικό νόμο που θα θέτει τις βασικές αρχές για το ελληνικό πανεπιστημιακό σύστημα με διατύπωση των βασικών προϋποθέσεων για την ίδρυση και λειτουργία ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος στη χώρα μας (απαραίτητη ελάχιστη επένδυση, αναγκαία υποδομή, αναγκαίες απαιτήσεις ενός αποδεκτού προγράμματος σπουδών, επίπεδο και προσόντα του διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού, τρόπος εισαγωγής των φοιτητών, αναγνώριση του τίτλου σπουδών, διαδικασίες αδειοδότησης και άρσης της αδείας, διαδικασίες αξιολόγησης, οργάνωση και λειτουργία ρυθμιστικής αρχής).
Είναι αναγκαίο- όπως συμβαίνει και σε άλλες χώρες- να ισχύουν τα ίδια βασικά κριτήρια για τον χαρακτηρισμό ενός ιδρύματος ως πανεπιστημιακού, ανεξάρτητα αν είναι δημόσιο ή μη κρατικό.
Φίλες και Φίλοι,
Τα πανεπιστήμια είναι οι βασικοί συντελεστές για το μέλλον της Ελλάδας και την επιτυχή μετάβαση σε μια οικονομία και κοινωνία της γνώσης.
Ωστόσο, αυτός ο βασικός κλάδος της οικονομίας και της κοινωνίας χρειάζεται αναδιάρθρωση και εκσυγχρονισμό εις βάθος, εάν η χώρα επιθυμεί να μην υστερεί στον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό στους τομείς της εκπαίδευσης, της έρευνας και της καινοτομίας.
Η πραγματοποίηση αυτής της αναγκαίας αναδιάρθρωσης απαιτεί συντονισμένη δράση από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.
Το ΠΑΣΟΚ απέδειξε με τη μέχρι σήμερα στάση του πως αντιμετωπίζει τα θέματα Παιδείας με γενναιότητα και πολιτική υπευθυνότητα. Καλούμε την Κυβέρνηση να υιοθετήσει τη λογική μας και να προχωρήσει άμεσα στην αναγκαία αναδιάρθρωση των πανεπιστημίων με οδηγό την κοινή λογική, χωρίς παιχνίδια και τακτικισμούς.
