Ομιλία στη Βουλή στο πλαίσιο της συζήτησης για τη ψήφιση του Ν/Σ της κυβέρνησης για την τριτοβάθμια εκπαίδευση
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εδώ και τρία χρόνια το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο Γιώργος Παπανδρέου αποφασίσαμε να ανοίξουμε μια νέα εποχή στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας, να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο, δημιουργώντας την αναγκαία συναίνεση στα μεγάλα ζητήματα που έχουν εθνική εμβέλεια και ένα απ’ αυτά είναι η παιδεία.
Τρία χρόνια τώρα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιχειρούμε να σας πείσουμε να δεχθείτε μια σειρά από σημαντικές προτάσεις που έχει καταθέσει στη Βουλή ο Γιώργος Παπανδρέου με τα δεκαπέντε σημεία πριν από λίγες μέρες στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων με τέσσερα άρθρα σε αντικατάσταση του νόμου τον οποίον εσείς ψηφίζετε και συζητούμε σήμερα.
Δείξαμε μια πάρα πολύ μεγάλη συναινετική προσέγγιση και προσπάθεια στο ζήτημα του άρθρου 16.
Συζητούμε τόσες μέρες στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, δεν έχετε αποδεχθεί ούτε μία πρόταση και από την άλλη πλευρά κηρύσσετε το διάλογο. Νομίζω ότι δεν τιμά ούτε τη Νέα Δημοκρατία αλλά κυρίως τη δημοκρατία αυτή η τακτική.
Ε, λοιπόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Κυβέρνηση δεν έχει αποδεχθεί ούτε μια φράση. Ούτε μια φράση. Συζητούμε τόσες μέρες στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, δεν έχετε αποδεχθεί ούτε μία πρόταση και από την άλλη πλευρά κηρύσσετε το διάλογο.
Νομίζω ότι δεν τιμά ούτε τη Νέα Δημοκρατία αλλά κυρίως τη δημοκρατία αυτή η τακτική.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιχειρούμε αυτές τις μέρες να σας πείσουμε για τα αυτονόητα και ταυτόχρονα επιχειρούμε να πείσουμε τους πολίτες για τις θέσεις μας και για ένα νομοσχέδιο, το οποίο δεν έχει θέση στην παιδεία σήμερα και δεν απαντά στα ζητούμενα της εκπαίδευσης.
Και ποια είναι τα ζητούμενα της εκπαίδευσης σήμερα;
Το πρώτο ζητούμενο είναι τα πτυχία με αξία, σπουδές οι οποίες θα είναι ανώτερες απ’ αυτές που έχουμε σήμερα στο δημόσιο πανεπιστήμιο, τα παιδιά μας να μπορούν πιο εύκολα να βρίσκουν δουλειές και, δεύτερον, να ανοίξουν τα πανεπιστήμια. Αυτή είναι μία διακηρυγμένη δική μας θέση και εσείς δεν κάνετε καμιά προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή.
Πολώνετε την κατάσταση, δημιουργείτε συνεχώς εντάσεις για να μην ανοίξουν τα πανεπιστήμια, πότε με τους κουκουλοφόρους, πότε με το άσυλο, πότε με τις εντάσεις και τις συκοφαντίες εναντίον οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί σας μέσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα, προκειμένου να κρατάτε κλειστό το πανεπιστήμιο.
Είναι καταπληκτικό, αλλά χαίρεστε, πολώνετε την κατάσταση, δημιουργείτε συνεχώς εντάσεις για να μην ανοίξουν τα πανεπιστήμια, πότε με τους κουκουλοφόρους, πότε με το άσυλο, πότε με τις εντάσεις και τις συκοφαντίες εναντίον οποιουδήποτε διαφωνεί μαζί σας μέσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα, προκειμένου να κρατάτε κλειστό το πανεπιστήμιο.
Η δε διάθεσή σας για διάλογο έχει αποδειχθεί επανειλημμένα ότι είναι μόνο ρητορική. Σας θυμίζω ότι την ώρα που στον έβδομο όροφο του Υπουργείου συζητούσαμε για την υπόθεση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στον όγδοο όροφο η κυρία Υπουργός υπέγραφε αβασάνιστα, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς κανένα διάλογο, χωρίς καμιά μελέτη, εντελώς αιφνίδια, τη βάση του 10.
Και έρχεται σήμερα η Κυβέρνηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να ανακοινώσει ογδόντα δύο χιλιάδες εισακτέους για το 2007, ενώ πρόκειται προφανέστατα περί εμπαιγμού, διότι στο τέλος με τη βάση του 10 οι ογδόντα δύο θα γίνουν εξήντα πέντε, ίσως και εξήντα δύο, πολύ λιγότεροι δηλαδή.
Έχετε την ικανότητα να ορίζετε με πομπώδεις τίτλους πολύ σημαντικές έννοιες. Σε κάποιο συγκεκριμένο άρθρο αναφέρετε ότι προβλέπεται η κοινωνική λογοδοσία. Ξέρετε τι είναι η κοινωνική λογοδοσία; Η ετήσια κατάθεση της έκθεσης για τα πεπραγμένα των πανεπιστημίων από τον Υπουργό Παιδείας. Αυτό λέγεται κοινωνική λογοδοσία.
Καλλιεργείτε καθημερινά την πόλωση και την ένταση. Οδηγείτε τα πράγματα στα άκρα και όλο αυτό το διάστημα δεν γίνεται καμιά δημόσια συζήτηση για την παιδεία. Έχετε στρέψει το ενδιαφέρον όλων στα θέματα του κ. Πολύδωρα, δηλαδή στα θέματα της δημόσιας τάξης και της ασφάλειας.
Αλήθεια τι εννοείτε, κύριε Υφυπουργέ; Και πάλι δεν το διευκρίνισε μετά από τόσο μεγάλη συζήτηση που έγινε στην Αίθουσα. Τι εννοείτε με την ποινική διάταξη στο άρθρο 3 για το άσυλο; Σε ποιους αναφέρεστε; Στους ακαδημαϊκούς, στους φοιτητές ή στις αστυνομικές δυνάμεις;
Διότι το σχετικό άρθρο του ν. 1268 αναφέρεται στις αστυνομικές δυνάμεις. Η ποινική ευθύνη αφορά τις αστυνομικές δυνάμεις. Εδώ –φαίνετε- το αφήνετε έτσι θολό, γιατί αφορά και τους ακαδημαϊκούς.
Αν αφορά τους ακαδημαϊκούς, είναι ντροπή. Πρέπει να το πείτε. Αν κάνετε λάθος, πρέπει να το πείτε.
Η κυρία Υπουργός πάλι δεν απάντησε προηγουμένως και είναι ένα ζήτημα το οποίο μέχρι το τέλος αυτής της συζήτησης πρέπει να ξεκαθαρίσει.
Υπάρχει σε αυτήν τη χώρα μια νέα φοιτητική σύνθεση. Υπάρχουν χιλιάδες φοιτητές οι οποίοι είναι εργαζόμενοι, είναι έγγαμοι, πολλοί απ’ αυτούς δεν έχουν τη δυνατότητα καθημερινής παρακολούθησης. Υπάρχει πολιτική στη χώρα μας σήμερα για τον εργαζόμενο φοιτητή; Ξέρουμε πόσοι φοιτητές είναι εργαζόμενοι στην Ελλάδα;
Ασχολείστε διαρκώς με τους αιώνιους φοιτητές. Τελικώς το πρόβλημα, έτσι όπως το χειριστήκατε, ουσιαστικά δεν το λύνετε πάλι, το πάτε όπως είπε ο Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην αιωνιότητα.
Εγώ όμως θέλω να σας θέσω ένα άλλο θέμα. Υπάρχει σε αυτήν τη χώρα μια νέα φοιτητική σύνθεση. Υπάρχουν χιλιάδες φοιτητές οι οποίοι είναι εργαζόμενοι, είναι έγγαμοι, πολλοί απ’ αυτούς δεν έχουν τη δυνατότητα καθημερινής παρακολούθησης.
Υπάρχει πολιτική στη χώρα μας σήμερα για τον εργαζόμενο φοιτητή; Ξέρουμε πόσοι φοιτητές είναι εργαζόμενοι στην Ελλάδα; Υπάρχει κάποια μελέτη; Και έρχεστε και κάνετε μια εντελώς άσχετη ρύθμιση που αφορά μόνο τους αιώνιους φοιτητές.
Υπάρχουν ορισμένα ζητήματα, τα οποία είναι κρίσιμα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, για την πορεία του πανεπιστημίου από εδώ και πέρα: αυτοδιοίκηση, αξιολόγηση, χρηματοδότηση. Σε αυτά νομίζω συμφωνούμε όλοι σε αυτήν την Αίθουσα.
Αυτή τη στιγμή τι κάνετε με το νομοσχέδιο; Παραχωρείτε κάποιες αρμοδιότητες στο πανεπιστήμιο αλλά ταυτόχρονα κρατάτε στα χέρια σας τη βασική αρμοδιότητα να ελέγχετε όλη την πανεπιστημιακή διαδικασία μέσα από το Υπουργείο Παιδείας. Δηλαδή ουσιαστικά συγκεντρώνουμε όλη τη δύναμη στο Υπουργείο Παιδείας.
Το ερώτημα είναι πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας αυτές τις έννοιες. Η αυτοδιοίκηση είναι συνταγματική επιταγή, δηλαδή υπάρχει η υποχρέωση του συντεταγμένου κράτους να δώσει όλες τις αρμοδιότητες νομοθετικά και θεσμικά στο πανεπιστήμιο για να αυτοδιοικείται. Έχει γίνει αυτό μέχρι σήμερα; Δεν έχει γίνει. Γίνεται με το παρόν νομοσχέδιο; Σε καμιά περίπτωση.
Και ξέρετε γιατί σε καμιά περίπτωση; Αυτή τη στιγμή τι κάνετε με το νομοσχέδιο; Παραχωρείτε κάποιες αρμοδιότητες στο πανεπιστήμιο αλλά ταυτόχρονα κρατάτε στα χέρια σας τη βασική αρμοδιότητα να ελέγχετε όλη την πανεπιστημιακή διαδικασία μέσα από το Υπουργείο Παιδείας. Δηλαδή ουσιαστικά συγκεντρώνουμε όλη τη δύναμη στο Υπουργείο Παιδείας.
Τι λέει η πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Λέει ότι το πανεπιστήμιο θα καθορίσει από μόνο του τη φυσιογνωμία του, τη δομή του, τα όργανα του, τον τρόπο εκλογής, τη συμμετοχή των φοιτητών. Αυτή είναι η πραγματική αυτοδιοίκηση.
Μιλάτε για τα τετραετή προγράμματα με βάση τον ετήσιο προϋπολογισμό. Αλήθεια πώς θα γίνει αυτό; Και εδώ δεν πρόκειται να εφαρμοστούν τα τετραετή προγράμματα. Η δική μας πρόταση λέει, υπερκαλύπτουμε τη χρηματοδότηση του τετραετούς προγράμματος αλλά ταυτόχρονα το πανεπιστήμιο υπόκειται σε αξιολόγηση και αν δεν πιάσει τους στόχους του θα είναι υπόλογο. Εσείς καθορίζετε τη ροή της χρηματοδότησης.
Τι λέει η πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Λέει ότι το πανεπιστήμιο θα καθορίσει από μόνο του τη φυσιογνωμία του, τη δομή του, τα όργανα του, τον τρόπο εκλογής, τη συμμετοχή των φοιτητών. Αυτή είναι η πραγματική αυτοδιοίκηση.
Νομίζω ότι υπάρχει ένα κρισιμότατο ζήτημα για την από δω και πέρα πορεία μας στο μεγάλο ζήτημα της παιδείας μας. Έχετε χάσει διαπραγματευτικό κεφάλαιο. Δεν έχετε πλέον την δυνατότητα της πειθούς, δεν μπορείτε να κερδίσετε την εμπιστοσύνη των ακαδημαϊκών, των φοιτητών, της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Δεν μπορείτε να εμπνεύσετε εμπιστοσύνη ώστε να γίνει ένας ουσιαστικός και εποικοδομητικός διάλογος για να ανοίξουν τα πανεπιστήμια για να πάει προς τα μπρος η τριτοβάθμια εκπαίδευση σε μια εποχή που η γνώση είναι αναγκαία προκειμένου η χώρα να βαδίσει τα επόμενα χρόνια σε ένα δύσκολο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.
Νομίζω ότι μια είναι πια λύση. Να πάμε σε εκλογές για να λυθούν τα προβλήματα από το λαό διότι αυτό το αδιέξοδο που δημιουργείται είναι επικίνδυνο για τον τόπο.
