Ομιλία στη Βουλή στο πλαίσιο επερώτησης για τα Μουσικά Σχολεία
Κύριε Πρόεδρε, τα χθεσινά, θλιβερά γεγονότα, τα οποία όλοι καταδικάσαμε, κατά κοινή παραδοχή είναι αποτέλεσμα μιας εφαρμοζόμενης πολιτικής και μιας πολιτικής συμπεριφοράς.
Και τα δύο αυτά ανήκουν στο κυβερνών κόμμα, στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Επί εβδομάδες τώρα σας προσκαλούμε να ασχοληθείτε με τα θέματα της παιδείας, της εκπαίδευσης, με τα θέματα του δημόσιου πανεπιστημίου και να σταματήσετε να καλλιεργείτε την ένταση και την πόλωση.
Σας καλούμε να μην μεταφέρετε τα θέματα παιδείας και να τα μετατρέπετε σε θέματα τάξης και ασφάλειας.
Δυστυχώς, όμως, σήμερα πληρώνετε αυτή την ένταση, αυτή την πολιτική συμπεριφορά και την προσπάθεια που κάνετε να λειτουργείτε τα πάντα με βάση εντυπώσεις, επικοινωνία και δημοσκοπήσεις.
Δυστυχώς, η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να υπηρετήσει ούτε τα θέματα ασφάλειας και τάξης, με αποτέλεσμα να καταστρέφεται η δημόσια περιουσία, να λεηλατούνται οι ιδιωτικές περιουσίες και να ανθεί η βία η αστυνομική, και όχι μόνο, και να έχουμε φαινόμενα τα οποία θυμίζουν πολλές φορές άλλες εποχές.
Πράγματι χθες ασκήθηκε τυφλή βία επί δικαίων και αδίκων και φθάσαμε στο σημείο να γίνονται συλλήψεις για διατάραξη της ειρήνης. Αυτά τα ακούγαμε πολύ παλιά, σε χρόνια χαλεπά για τη δημοκρατία και το τόπο.
Κύριε Πρόεδρε, πριν μια βδομάδα περίπου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η κυβέρνηση απείχε από την αντιμετώπιση των καταστροφών στη δημόσια και στις ιδιωτικές περιουσίες φοβούμενη τα χειρότερα.
Έτσι, λοιπόν, το μήνυμα που έστειλε στις αστυνομικές δυνάμεις ήταν «ψυχραιμία, χαλαρά, ψυχραιμία παιδιά». Όταν τα επεισόδια έφθασαν έξω από τη Βουλή, τότε αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε σχέδιο. Και όταν έγιναν αυτά τα φοβερά πράγματα χθες, μετά η εντολή ήταν «ασκήστε τυφλή βία».
Πράγματι χθες ασκήθηκε τυφλή βία επί δικαίων και αδίκων και φθάσαμε στο σημείο να γίνονται συλλήψεις για διατάραξη της ειρήνης. Αυτά τα ακούγαμε πολύ παλιά, σε χρόνια χαλεπά για τη δημοκρατία και το τόπο.
Όλο αυτό το περιγράφω γιατί υπάρχει πλήρης σύγχυση πια η οποία σύγχυση της κυβέρνησης μεταφέρεται στις αστυνομικές δυνάμεις με αποτέλεσμα αυτές οι αντιφατικές εντολές να οδηγήσουν στα χθεσινά αποτελέσματα.
Όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πρόβλημα, όπως είναι γνωστό, δεν είναι αστυνομικό. Το πρόβλημα είναι πολιτικό και μάλιστα είναι ακραία πολιτικό. Είναι ακραία πολιτικό γιατί έχει να κάνει με το πιο ευαίσθητο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, τους νέους μας.
Αναρωτηθήκατε, κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης, γιατί συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις; Αναρωτηθήκατε γιατί μένουν κλειστά τα πανεπιστήμια και δεν ανοίγουν; Μειοψηφίες κρατούν τα πανεπιστήμια κλειστά;
Σας είδα εχθές, όπως και όλοι εδώ στην Αίθουσα –και νομίζω σας είδε και ο ελληνικός λαός από τα Μέσα Ενημέρωσης- με πλήρη αυταρέσκεια να ψηφίζετε μόνοι σας το νόμο, πλέον, για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.
Νομίζω ότι θα το πληρώσετε ακριβά αυτό.
Το πολιτικό τίμημα θα είναι πανάκριβο, γιατί αυτή η αυταρχική, αλαζονική στάση, η στάση του «εγώ δεν συζητώ με κανέναν, στηρίζομαι και κάνω πολιτική με βάση τις δημοσκοπήσεις, γιατί κάνω μια συγκεκριμένη ερώτηση με βάση τη συγκεκριμένη συγκυρία και απαντώ ότι ο λαός είναι μαζί μου» δεν είναι πολιτική και μάλιστα δεν μπορεί να είναι πολιτική για τη νέα γενιά.
τα χθεσινά γεγονότα πρέπει να δώσουν στην Κυβέρνηση ένα μάθημα πως με τη βία δεν αντιμετωπίζονται τα κοινωνικά φαινόμενα, γιατί τελευταία όλο και περισσότερο ορισμένοι ζητούν βία, αστυνομική βία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα πρέπει να μας απασχολήσει όλους αυτό το φαινόμενο. Αφού δεν απασχολεί την Κυβέρνηση, να απασχολήσει εμάς τουλάχιστον. Υπάρχει απελπισία στη νέα γενιά. Δεν υπάρχει ελπίδα για το μέλλον. Οι νέοι μας δεν βλέπουν καμιά απολύτως προοπτική. Δεν βλέπουν από τη Νέα Δημοκρατία ούτε προοπτική ούτε ένα θεωρητικό μέλλον.
Θέλω να τονίσω εδώ κάτι ακόμη, ότι τα χθεσινά γεγονότα πρέπει να δώσουν στην Κυβέρνηση ένα μάθημα πως με τη βία δεν αντιμετωπίζονται τα κοινωνικά φαινόμενα, γιατί τελευταία όλο και περισσότερο ορισμένοι ζητούν βία, αστυνομική βία.
Όμως η αστυνομική βία και η βία γενικότερα δεν έλυσε ποτέ τα κοινωνικά προβλήματα.
Να σταματήσετε να συμπεριφέρεστε στον χώρο της παιδείας ως ξένοι, ως κάποιοι ουδέτεροι, ως κάποιοι τρίτοι. Να σταματήσετε επίσης να συμπεριφέρεστε πολιτικά και να λειτουργείτε με βάση τις δημοσκοπήσεις.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας, σας καλούμε να πιάσετε το νήμα των προβλημάτων με τη νέα γενιά. Οι νέοι θέλουν σήμερα να πιάσουμε το σφυγμό, να κουβεντιάσουμε μαζί τους, να τους δώσουμε ελπίδα σε ένα πάρα πολύ δύσκολο κόσμο που ζουν.
Θα μπορούσαν αντί για βία, αντί για αντιδράσεις, αντί για κλειστά πανεπιστήμια, να μας παρέχουν χαμόγελο και ενθουσιασμό. Η πολιτική σας οδηγεί σήμερα σ’ αυτά τα φαινόμενα.
Σας καλούμε λοιπόν να αναμετρηθείτε με τις ευθύνες σας, να ανταποκριθείτε στην εντολή του ελληνικού λαού να κυβερνήσετε και να ξεκινήσετε έναν ουσιαστικό διάλογο με τη νέα γενιά και τα προβλήματά της.
Πολύ φοβάμαι, κύριε Υφυπουργέ, ότι με αυτό που έκλεισε χθες μετά από πάρα πολλές συζητήσεις, το νόμο δηλαδή για τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, σε μια εποχή που έπρεπε να φυσούν τα πανιά της παιδείας μας, να τρέχει με μεγάλη ταχύτητες, να κάνει μεγάλες αλλαγές, να κάνει επανάσταση στο χώρο του δημόσιου πανεπιστημίου, προορίζετε και τη νέα γενιά και αυτή τη γενιά για γκαρσόνια, όχι πλέον των Ευρωπαίων όπως λέγαμε παλιά, αλλά των Βαλκανίων λαών που θα έρχονται εδώ ως τουρίστες, όπως και των Τούρκων.
Για να στείλει ένας γονιός το παιδί του, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε μουσικό σχολείο κάνει μια επιλογή. Και θεωρώ ότι αυτή η επιλογή είναι πολύ σημαντική, διότι είναι αντισυμβατική επιλογή, είναι δύσκολη επιλογή.
Εκεί οδηγείτε με την πολιτική σας συμπεριφορά τους νέους της πατρίδας μας, που είναι πολύ φιλόδοξοι, πολύ φιλομαθείς και ζουν σε ένα κόσμο εξαιρετικά δυσκολότερο απ’ ό,τι εμείς.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι πρωτοφανής και η πολιτική συμπεριφορά του παριστάμενου κυρίου Υφυπουργού προηγουμένως. Προσωπικά τη χαρακτηρίζω απαράδεκτη. Ήρθαμε –λέει- να παίξουμε εδώ με τα Μουσικά Σχολεία, εμείς, οι επερωτώντες Βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Και το ερώτημα είναι, ποιος παίζει με τα Μουσικά Σχολεία; Εσείς παίζετε κύριε Υφυπουργέ και η Κυβέρνησή σας. Ξέρετε γιατί; Διότι ενώ πριν από τρία χρόνια, μετά από μεγαλόστομες διακηρύξεις, μετά από επανειλημμένες υποσχέσεις που δώσατε στους γονείς και στους νέους, σήμερα παίζετε μαζί τους γιατί δεν έχετε ούτε συνέπεια ούτε ευαισθησία.
Για να στείλει ένας γονιός το παιδί του, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε μουσικό σχολείο κάνει μια επιλογή. Και θεωρώ ότι αυτή η επιλογή είναι πολύ σημαντική, διότι είναι αντισυμβατική επιλογή, είναι δύσκολη επιλογή. Και αντί να στηρίξουμε το γονιό σ’ αυτή την επιλογή, εμείς παίζουμε μαζί του, χωρίς συνέπεια –επαναλαμβάνω- και χωρίς ευαισθησία.
Και πρέπει να πούμε το εξής: Ο πολίτης, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ξέρει ένα κράτος και τη συνέχειά του, τις υπηρεσίες του και τη συνέχειά τους. Και εδώ δεν τη βλέπει αυτή τη συνέχεια. Και το μέλλον ενός παιδιού πρέπει να συγκινεί οποιονδήποτε από μας και να μας ευαισθητοποιεί ως πολιτικούς, αλλά και να μας ευαισθητοποιεί και στη λογική ότι έχουμε δεσμεύσεις και ευθύνη απέναντι στον λαό.
Ήρθαμε, λοιπόν, «να παίξουμε» εμείς. Για να δούμε λοιπόν ποιος παίζει. Είπε ο κύριος Υπουργός ότι ήρθαμε εδώ χωρίς στοιχεία, λες κι εδώ κάνουμε ανάκριση, ποινική ανάκριση. Πολιτικό, κοινοβουλευτικό έλεγχο κάνουμε. Και οφείλουμε να τον κάνουμε γιατί είναι η αποστολή μας αυτή.
Επίσης ο κύριος Υπουργός ήρθε εδώ ως επερωτών Βουλευτής στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και όχι ως απολογούμενος Υπουργός απέναντι σε επερωτώντες Βουλευτές και απέφυγε να απαντήσει στα συγκεκριμένα ερωτήματα που τέθηκαν.
Μετά από δεκαοχτώ χρόνια λειτουργίας ακόμα δεν κατάφεραν να βρουν τον τρόπο κάλυψης όλων των λειτουργικών αναγκών σε καθηγητές μουσικής και γενικής παιδείας, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο τα σχολειά να υπολειτουργούν στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς.
Αποκάλεσε μάλιστα τους γονείς και τους κηδεμόνες αναξιόπιστους. Εγώ θέλω να τοποθετηθείτε με πολύ καθαρό τρόπο, σας παρακαλώ πάρα πολύ, και να μου πείτε αν το από 7/3/2007 χθεσινό δηλαδή έγγραφο της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων Μουσικών Σχολείων είναι ψευδές και αναξιόπιστο.
Τι λένε λοιπόν οι γονείς; Θα το καταθέσω κιόλας.
«Μετά από δεκαοχτώ χρόνια λειτουργίας ακόμα δεν κατάφεραν να βρουν τον τρόπο κάλυψης όλων των λειτουργικών αναγκών σε καθηγητές μουσικής και γενικής παιδείας, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο τα σχολειά να υπολειτουργούν στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς.
Φέτος ίσως είναι η χειρότερη χρονιά τους αφού ακόμα και σήμερα – μήνα Μάρτιο – υπάρχουν κενά και καθημερινά χαμένες διδακτικές ώρες, τις οποίες καλούνται να εξασφαλίσουν οι διευθυντές με συνδιδασκαλίες και περικοπή των ωρών διδασκαλίας στο όργανο επιλογής.
Η μεγάλη πλειονότητα των ειδικών καθηγητών τους είναι αναπληρωτές και ωρομίσθιοι και κάθε χρόνο γίνεται μεγάλος αγώνας για να προσληφθούν το συντομότερο δυνατόν. Στο σημείο αυτό θα σας αναφέρουμε ένα παράδειγμα».
Συνεχίζω και διαβάζω την επιστολή της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων. «Στο Μουσικό Σχολείο Ιλίου ο Σύλλογος έχει υπολογίσει ότι φέτος, μέχρι τέλος Ιανουαρίου υπήρξε απώλεια 920 διδακτικών ωρών στα μαθήματα γενικής παιδείας και 6.300 ωρών στα ατομικά μουσικά μαθήματα που αντιστοιχούν ανά μαθητή σε 55 και 25 ώρες αντίστοιχα».
Αυτά είναι ψέματα, κύριε Υφυπουργέ; Αν είναι ψέματα, να τα καταγγείλετε εδώ μέσα και να καταγγείλετε και την Πανελλήνια Ένωση Γονέων Μουσικών Σχολείων. Εάν δεν είναι ψέματα, να αναγνωρίσετε εσείς τα δικά σας ψέματα, σας παρακαλώ.
Από την ανάληψη της κυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία υπήρξε υπόσχεση ότι θα διατεθούν γύρω στα 9 εκατομμύρια ευρώ για την αγορά μουσικών οργάνων, μέσα από αδιάβλητο διεθνή διαγωνισμό για όλα τα μουσικά σχολεία. Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν περάσει τρία χρόνια. Τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα για ολοκλήρωση των διαδικασιών.
Συνεχίζω να διαβάζω ορισμένα αποσπάσματα από την επιστολή. «Η Καλλιτεχνική Επιτροπή, θεσμοθετημένο γνωμοδοτικό όργανο του Υπουργείου για τα σχετικά θέματα, είναι γνωστό ότι έχει, ατύπως και κατά παράβαση του νόμου για τα μουσικά σχολεία, καταργηθεί και δεν έλαβε μέρος σε καμιά σχετική διαδικασία».
Και συνεχίζει η Πανελλήνια Ένωση Γονέων: «Η αγορά μουσικών οργάνων: Από την ανάληψη της κυβέρνησης από τη Νέα Δημοκρατία υπήρξε υπόσχεση ότι θα διατεθούν γύρω στα 9 εκατομμύρια ευρώ για την αγορά μουσικών οργάνων, μέσα από αδιάβλητο διεθνή διαγωνισμό για όλα τα μουσικά σχολεία. Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν περάσει τρία χρόνια. Τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα για ολοκλήρωση των διαδικασιών. Πολλά σχολεία σήμερα λειτουργούν με όργανα που αγοράζονται με τη συνδρομή των γονέων».
Άλλο θέμα, άλλο «ψέμα» της Ένωσης Γονέων. «Τα προκαταρκτικά μαθήματα μουσικής στα δημοτικά σχολεία: Από την περσινή χρονιά υπήρξε υπόσχεση μέσα στη Βουλή, σε απάντηση σχετικής επερώτησης, ότι θα ξεκινήσουν να γίνονται με ανανεωμένο τρίωρο εβδομαδιαίο πρόγραμμα και θα άρχιζαν από τα μέσα της περσινής χρονιάς. Τώρα υπόσχονται ότι σκέφτονται να πραγματοποιήσουν αυτά τα μαθήματα στα ολοήμερα δημοτικά σχολεία».
Άλλο ζήτημα. «Κατάλληλη υποδομή για τα μουσικά σχολεία: Τα περισσότερα μουσικά σχολεία στεγάζονται σε ακατάλληλα κτίρια και ανεπαρκή, με πρόχειρες αίθουσες διδασκαλίας οργάνων, χωρίς αίθουσα εκδηλώσεων και βιβλιοθήκες και χωρίς αίθουσα εστιατορίου».
Αυτό δεν είναι πρόοδος ούτε για τη χώρα ούτε για τις οικογένειες αυτές που θυσιάζουν τόσα πράγματα και κοπιάζουν τόσο πολύ για να σπουδάσουν τα παιδιά τους.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
