2004-2008: Μια χαμένη τετραετία
Οι πανηγυρισμοί του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, πριν δύο εβδομάδες, για την υπό όρους έξοδο της χώρας από την ευρωπαϊκή επιτήρηση όπως εξάλλου και η ίδια η απογραφή και υπαγωγή της ελληνικής οικονομίας σε καθεστώς επιτήρησης συνιστούν για τη ΝΔ αλλά κυρίως για τη χώρα ένα κρίσιμο πολιτικό λάθος.
Ο Ισπανός Επίτροπος είπε χοντρικά τα εξής: Τώρα που παίξατε με τα νούμερα, προχωρήστε και στην ουσιαστική μεταρρύθμιση που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των μόνιμων διαρθρωτικών προβλημάτων της χώρας.
Τι συνέβη με την άρση της επιτήρησης και τι είναι αυτό που μας είπε ουσιαστικά ο κ. Αλμούνια; Ο Ισπανός Επίτροπος είπε χοντρικά τα εξής: Τώρα που παίξατε με τα νούμερα, προχωρήστε και στην ουσιαστική μεταρρύθμιση που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των μόνιμων διαρθρωτικών προβλημάτων της χώρας.
Καθώς μόνο η ανατροπή των διαρθρωτικών προβλημάτων είναι αυτή που θα έχει ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στην καθημερινότητα του πολίτη, στη βελτίωση της ευημερίας του, στην ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας σε όλα τα επίπεδα.
Να το πούμε απλά: η Ελλάδα του 2004 χρειαζόταν μεταρρύθμιση και όχι απογραφή. Το μείζον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό διακύβευμα εκείνη την περίοδο δεν ήταν η σταθεροποίηση των δημοσιονομικών μεγεθών. Ήταν η μεταρρύθμιση –που εκκρεμούσε ήδη από το 2001-2002- στην παιδεία, στο κοινωνικό κράτος, στην αγορά εργασίας, στη δημόσια διοίκηση, στο ασφαλιστικό.
Ωστόσο η ΝΔ θεώρησε ότι είχε την πολυτέλεια να «αγοράσει χρόνο» και επέλεξε την εύκολη πολιτική λύση της απογραφής. Έβαλε έτσι τη χώρα σε μια περιπέτεια, την οποία φυσικά σήμερα δεν είναι καν σε θέση να αξιοποιήσει ώστε να προωθήσει δίκαιες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις.
Τρία χρόνια μετά λοιπόν είμαστε στο ίδιο ακριβώς σημείο που βρισκόμαστε και το 2004. Ένα σημείο σχετικά θετικό για τη χώρα αλλά με πολλές ανοιχτές και κατεπείγουσες εκκρεμότητες.
Η ηθική και πολιτική κατάρρευση του εποικοδομήματος της «νέας διακυβέρνησης» που προχωρά με τάχιστους και ανεξέλεγκτους ρυθμούς δεν της επιτρέπει άλλωστε σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο.
Τρία χρόνια μετά λοιπόν είμαστε στο ίδιο ακριβώς σημείο που βρισκόμαστε και το 2004. Ένα σημείο σχετικά θετικό για τη χώρα αλλά με πολλές ανοιχτές και κατεπείγουσες εκκρεμότητες που υποβαθμίζουν την καθημερινότητα και πλήττουν την ευημερία των πολιτών.
Η οικονομία είναι ακριβώς στο ίδιο σημείο τόσο με όρους αριθμών όσο και με όρους ουσίας. Το συνολικό επίπεδο απασχόλησης παραμένει εξαιρετικά χαμηλό (59%) σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Η ανεργία εξακολουθεί να πλήττει με τρόπο άνισο και άδικο τις γυναίκες και τους νέους. Οι μισθοί είναι οι χαμηλότεροι στην Ευρώπη και ταυτόχρονα μια νέα γενιά ανασφαλών και ανασφάλιστων εργαζομένων αρχίζει σταδιακά να διογκώνεται.
Η γραφειοκρατία δεν έχει υποχωρήσει ούτε κατ’ ελάχιστον. Η διαφθορά συνεχίζει να χτυπάει την τσέπη των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων.
Η πολυπόθητη ενίσχυση της έρευνας και της καινοτομίας, που θα σταματούσε τη «διαρροή εγκεφάλων» προς το εξωτερικό και θα ενίσχυε την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, πολύ απλά δεν ήρθε ποτέ.
O στόχος μιας σύγχρονης Ελλάδας με πραγματικά ευρωπαϊκή οικονομία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και δε μπορεί σε καμία περίπτωση να επιτευχθεί μέσα από ήπιες, πολιτικά ουδέτερες και εν τέλει συντηρητικές προσαρμογές.
Η περίφημη «μεταρρύθμιση» στην Παιδεία ελάχιστα πράγματα κατάφερε να αλλάξει καθώς το φαρ-ουέστ των κέντρων ελευθέρων σπουδών παραμένει ανεξέλεγκτο, η οικονομική αφαίμαξη της οικογένειας συνεχίζεται αμείωτη, και το ποιοτικό άλμα του εκπαιδευτικού μας συστήματος ακόμα να έρθει.
Σήμερα, τρία και πλέον χρόνια μετά τις εκλογές του 2004, καλούμαστε να κάνουμε ό,τι δεν κάναμε τα τελευταία χρόνια. Όμως ο στόχος μιας σύγχρονης Ελλάδας με πραγματικά ευρωπαϊκή οικονομία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και δε μπορεί σε καμία περίπτωση να επιτευχθεί μέσα από ήπιες, πολιτικά ουδέτερες και εν τέλει συντηρητικές προσαρμογές.
Επιβάλλονται συγκρούσεις που θα κλονίσουν το σύστημα της καθυστέρησης που παραμένει άθικτο εδώ και χρόνια και θα οδηγήσουν σε δίκαιες και ασφαλείς αλλαγές. Δυστυχώς η κυβέρνηση της ΝΔ έδειξε ότι ούτε θέλει ούτε μπορεί να προωθήσει τέτοιες αλλαγές.
