Η επιστροφή της πολιτικής
Άρθρο στην ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ & 13
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2007 το ΠΑΣΟΚ υπέστη μια οδυνηρή ήττα. Οι Έλληνες μας τιμώρησαν με ιστορικά χαμηλά ποσοστά, γιατί δεν αλλάξαμε τόσο, όσο χρειάζεται για να καταστεί η Δημοκρατική Παράταξη και πάλι αξιόπιστη λύση διακυβέρνησης για την Ελλάδα.
Δεν ανανεωθήκαμε σε πρόσωπα, χάσαμε τη μάχη της ηθικής υπεροχής, επιτρέψαμε τον συμψηφισμό με τη ΝΔ, δεν υποστηρίξαμε με θέρμη το πλούσιο έργο μας. Παράλληλα με το να παλινωδούμε και να αμφιταλαντευόμαστε διαρκώς στα κρίσιμα ζητήματα της παιδείας, της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής χάσαμε τον πραγματικό μας εαυτό ως ένα πατριωτικό κίνημα αλλαγής, προόδου και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Mε το να παλινωδούμε και να αμφιταλαντευόμαστε διαρκώς στα κρίσιμα ζητήματα της παιδείας, της οικονομίας και της εξωτερικής πολιτικής χάσαμε τον πραγματικό μας εαυτό ως ένα πατριωτικό κίνημα αλλαγής, προόδου και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ως αποτέλεσμα το ΠΑΣΟΚ του 2007 βρίσκεται σ’ ένα πολιτικό σημείο μηδέν: εκλογικά λαβωμένο, ιδεολογικά απροσδιόριστο, ηλικιακά εγκλωβισμένο στη «γενιά της μεταπολίτευσης» και εκείνης του «114»! Με βαριά πληγωμένο το παραταξιακό αίσθημα. Σε μια κατάσταση όπου οι πολίτες αδιαφορούν και κανείς πλέον δεν θέλει να ακούσει τι έχει να πει. Ένα κόμμα που πορεύεται δίνοντας ανόρεχτες μάχες οπισθοφυλακής και γι’ αυτό δεν κερδίζει.
Η πραγματικότητα αυτή της φθοράς, η οποία μεγεθύνεται μέσα από τηλεοπτικές εικόνες εσωτερικού διχασμού και πρακτικές ποδοσφαιρικής αντιπαράθεσης, δεν αφορά αποκλειστικά, ούτε πρωταρχικά στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Ο Πρόεδρος ευθύνεται κατ’ εξοχήν για τους ελλιπείς τακτικούς ελιγμούς που έγιναν κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριετίας.
Tο θεμελιώδες στρατηγικό πολιτικό πρόβλημα του κόμματος αφορά σε όλα τα στελέχη συλλογικά, και τον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Κυρίως δε, πηγάζει από την αδυναμία που επιδεικνύουμε όλοι μας να προσδιορίσουμε με σύγχρονους και διαφανείς όρους τη σχέση του προοδευτικού δημοκρατικού κινήματος με τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία.
Όμως, το θεμελιώδες στρατηγικό πολιτικό πρόβλημα του κόμματος αφορά σε όλα τα στελέχη συλλογικά, και τον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Κυρίως δε, πηγάζει από την αδυναμία που επιδεικνύουμε όλοι μας να προσδιορίσουμε με σύγχρονους και διαφανείς όρους τη σχέση του προοδευτικού δημοκρατικού κινήματος με τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, και ακολούθως να προσαρμοστούμε ιδεολογικά, αξιακά και προγραμματικά στη πλανητική εποχή.
Για όλους αυτούς του λόγους οι Έλληνες πολίτες δεν εμπιστεύονται πλέον το ΠΑΣΟΚ. Και δεν θα το εμπιστευτούν ξανά εάν ακόμα και τώρα που η παράταξη βρίσκεται σε κρίση, εμείς συνεχίσουμε να εστιάζουμε σε μια λάθος συζήτηση. Να μιλάμε και να λιθοβολούμε τα πρόσωπα, όταν είναι αδήριτη η ανάγκη και άμεση η κοινωνική επιταγή να επιστρέψουμε στην πολιτική ουσία. Στην αγωνιστική και δημοκρατική αντιπαράθεση θέσεων και ιδεών.
Προτείνω λοιπόν, μέχρι τις 11 Νοεμβρίου, ημέρα εκλογής του νέου Προέδρου του κινήματος, να διεξαγάγουμε έναν ουσιαστικό πολιτικό διάλογο μεταξύ μας. Να εξετάσουμε με αυτοκριτική διάθεση τα καλά και τα κακά από την εικοσαετή μας διακυβέρνηση, να μελετήσουμε σε βάθος τους λόγους για τους οποίους χάνουμε από το 2004 και μετά, να συζητήσουμε πολιτικά, αξιακά και προγραμματικά, να καταθέσουμε μια πρόταση ρεαλιστικής διακυβέρνησης για τον τόπο.
Tο ΠΑΣΟΚ πρέπει να απορρίψει μια κάλπικη αριστερή στροφή, και να επιμείνει υπέρ μιας πρότασης που διασφαλίζει την κοινωνική δικαιοσύνη, και πραγματώνει τη λαϊκή απαίτηση για διακυβέρνηση με κοινωνική αποδοτικότητα και πολιτική αποτελεσματικότητα.
Κατά την άποψή μου το ΠΑΣΟΚ πρέπει να απορρίψει μια κάλπικη αριστερή στροφή, και να επιμείνει υπέρ μιας πρότασης που διασφαλίζει την κοινωνική δικαιοσύνη, και πραγματώνει τη λαϊκή απαίτηση για διακυβέρνηση με κοινωνική αποδοτικότητα και πολιτική αποτελεσματικότητα.
Το ΠΑΣΟΚ, για να προχωρήσει μπροστά και να πετύχει, χρειάζεται επιτακτικά να επανακτήσει την ηθική του υπεροχή, να καταστεί ριζικός ανανεωτής, καινοτόμος πολιτικός φορέας και ανατρεπτικός νεωτεριστής. Αυτός που φέρνει αλλαγές με ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη στην κοινωνία. Αν δεν το κάνει , θα καταδικάσει τη δημοκρατική παράταξη στην ανυποληψία βυθίζοντάς την σε μια βαθιά και μακροχρόνια πολιτική κρίση.
