To "εθνικό παίγνιο" της αδράνειας και η αγνοημένη πλειοψηφία των πολιτών
Άρθρο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στην Ημερησία του Σαββάτου
Υπάρχει μια κυρίαρχη αίσθηση τα τελευταία 7 χρόνια, από τις εκλογές του 2000 και μετά, ότι η χώρα «έχει κάτσει» σε πολλούς κρίσιμους τομείς που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα όλων μας. Η αίσθηση αυτή δεν είναι καθόλου αβάσιμη.
Το εκπαιδευτικό σύστημα παράγει στρατιές άνεργων ή κακοπληρωμένων πτυχιούχων, η δικαιοσύνη είναι απελπιστικά αργή και συστηματικός αποδέκτης πιέσεων, οι αγορές προϊόντων λειτουργούν στρεβλά και ολιγοπωλιακά με συνέπεια την ακρίβεια και την κερδοσκοπία, και φυσικά το κράτος παραμένει δυσκίνητο, αναποτελεσματικό χωρίς να παρέχει επιλογές και υπηρεσίες ποιότητας στους πολίτες.
Παρά την κούφια «μεταρρυθμιστική ρητορική» των πολιτικών ηγεσιών η χώρα δείχνει αδύναμη να δραπετεύσει από τον φαύλο κύκλο της αδράνειας, της εσωστρέφειας και της αναπαραγωγής ενός μοντέλου πολιτικής που έχει ξεπεραστεί.
Παρά την κούφια «μεταρρυθμιστική ρητορική» των πολιτικών ηγεσιών αλλά και τα φωτεινά διαλείμματα, όπως η διοργάνωση των Ολυμπιακών που ευτυχώς στηρίχθηκαν σε μια ad hoc ανεξάρτητη από το κράτος υποστηρικτική δομή, η χώρα δείχνει αδύναμη να δραπετεύσει από τον φαύλο κύκλο της αδράνειας, της εσωστρέφειας και της αναπαραγωγής ενός μοντέλου πολιτικής που έχει ξεπεραστεί πλέον από την ίδια την εποχή και τις ανάγκες της.
Πρέπει να αντιληφθούμε ότι το μεταπολιτευτικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης και διαχείρισης της πολιτικής έχει κάνει τον κύκλο του.
Πετύχαμε μεγάλους εθνικούς στόχους τις τρεις τελευταίες δεκαετίες όμως ταυτόχρονα συμβιβαστήκαμε με τις πιέσεις οργανωμένων ομάδων συμφερόντων, ανεχθήκαμε τον «παρεοκρατικό καπιταλισμό» και τη γιγάντωση της παραοικονομίας, κλείσαμε τα μάτια με δογματισμό μπροστά στη δημιουργία νέων ανισοτήτων, όπως τα ανυπέρβλητα εμπόδια που αντιμετωπίζει η πολυπληθής «γενιά των 700 ευρώ» κατά την είσοδό της στην αγορά εργασίας.
Οι αδυναμίες που συνοδεύουν το μεταπολιτευτικό μοντέλο πολιτικής οδηγεί την οργανωμένη Πολιτεία σε αδράνεια και αποτυχίες. Κάτι που καταγράφεται πλέον με όλο και πιο τραγικό τρόπο σε κάθε μικρή ή μεγάλη κρίση, όπως άλλωστε έδειξε η υπόθεση των καλοκαιρινών πυρκαγιών ή η αποτυχία μας ως πολιτικού συστήματος να διαχειριστούμε το μείζον ζήτημα της επίλυσης του ασφαλιστικού.
Οι αδυναμίες που συνοδεύουν το μεταπολιτευτικό μοντέλο πολιτικής οδηγεί την οργανωμένη Πολιτεία σε αδράνεια και αποτυχίες.
Η Ελλάδα δεν έχει άλλα περιθώρια μιας συντηρητικής διαχείρισης της εξουσίας. Η πλειοψηφία των αγνοημένων πολιτών αναζητά καινοτομίες, ρήξεις, προοδευτικές ανατροπές και περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, με γνώμονα πάντα τη γενική πρόοδο.
Η εποχή επιβάλλει στην προοδευτική παράταξη να ξεπεράσει τα στερεότυπα του μεταπολιτευτικού κύκλου στην πολιτική, την κοινωνία, την οικονομία, το δημόσιο λόγο και να φέρει ξανά μπροστά στο προσκήνιο την αγνοημένη πλειοψηφία των πολιτών που μπροστά στις αποτυχίες της πολιτικής στρέφεται στην ιδιώτευση και τη συντηρητικοποίηση.
Τα σημάδια είναι όλα μπροστά μας. Ο καιρός της αφύπνισης έχει φτάσει.
