Η απορρύθμιση δεν είναι επανίδρυση
Άρθρο στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ
Δεν χωράει αμφιβολία ότι το μέγεθος του κρατικού τομέα στην Ελλάδα της μεταπολιτευτικής περιόδου, στις περισσότερες περιπτώσεις κατέληξε να είναι οικονομικά και κοινωνικά επιζήμιο. Οι κρατικές υπηρεσίες και τα δημόσια αγαθά δεν παρήγαγαν την απαιτούμενη δημόσια και κοινωνική αξία για την οποία δημιουργήθηκαν.
Αντιθέτως, γιγάντωσαν τη γραφειοκρατία, εκτροχίασαν τις δημόσιες δαπάνες, εγκλωβίστηκαν στον κομματισμό, κι αποικιοποιήθηκαν από ιδιωτικά συμφέροντα εκτρέφοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον παρασιτισμό, το βόλεμα, την αναξιοκρατία και τη διαφθορά.
Είναι αυτονόητο ότι αυτό το αναποτελεσματικό «κράτος-μπάχαλο» δεν το χρειαζόμαστε.
Η λύση, όμως, δεν βρίσκεται ούτε στην τυφλή απορρύθμιση των πάντων, ούτε στην πλήρη αντικατάσταση του κρατικού από τον ιδιωτικό τομέα.
Προσωπικά, είμαι εξαιρετικά επιφυλακτικός απέναντι στην αντικρατιστική υστερία, η οποία τείνει να λάβει χαρακτήρα μιας γενικευμένης επιδημίας των οικονομικών και πολιτικών ελίτ και ειδικότερα της Κυβέρνησης.
Σήμερα, όλες οι ενδείξεις δείχνουν ότι η εποχή κυριαρχίας του νέο-φιλελευθερισμού τελειώνει και το εκκρεμές αρχίζει να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Πολλά από τα παγκόσμια προβλήματα, από τη φτώχεια μέχρι τους πρόσφυγες έως και την παγκόσμια οικονομική κρίση, προκαλούνται τόσο από την παρουσία υπερβολικά αδύναμων κρατών στον αναπτυσσόμενο κόσμο όσο και την ανεξέλεγκτη και άπληστη λειτουργία του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου ανά την υφήλιο.
Στην Ελλάδα πολλά από τα τρέχοντα προβλήματά της εθνικής μας οικονομίας, προκαλούνται από την ασύνταχτη υποχώρηση του κράτους σε μια σειρά από τομείς, όπως είναι οι τηλεπικοινωνίες, ο χρηματοπιστωτικός τομέας, η ενέργεια, τα λιμάνια, αλλά και από το γεγονός ότι το ίδιο το κράτος υπήρξε διαχρονικά διάτρητο, ανεπαρκές και γεμάτο παθογένειες, με αποτέλεσμα να διαιωνίζει τα προβλήματα σε μια σειρά από πεδία όπως το περιβάλλον, η προστασία του καταναλωτή και τα συλλογικά αγαθά.
Η μετάβαση της εθνικής οικονομίας στην παγκοσμιοποιημένη αγορά και την κοινωνία της γνώσης, η αντιμετώπιση της διαρθρωτικής ισχύς των διεθνών κερδοσκοπικών κεφαλαίων τύπου MIG, η αντιμετώπιση της εργασιακής επισφάλειας, εν τέλει η ίδια η συνέχιση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων στην ελληνική οικονομία προϋποθέτει ένα νέο ισχυρό κράτος.
Ένα κράτος που εκτός από τεκμήριο νομιμότητας θα διαθέτει τεκμήριο αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας και το οποίο θα εμπεδώσει τις αξίες της παραγωγικότητας, του ευφυούς σχεδιασμού, του επαγγελματισμού και της αξιοκρατίας. Εκεί θα έπρεπε να στοχεύει η περίφημη επανίδρυση του κράτους που διακήρυξε η ΝΔ αλλά ουδέποτε εφάρμοσε.
Αντιθέτως η απόφασή της να προχωρήσει σε νέο κύμα αποκρατικοποιήσεων συνδυάζοντας ταυτόχρονα την απορύθμιση των αγορών εργασίας, προϊόντων και υπηρεσιών, συνιστά στρατηγική επιλογή οριακής χρησιμότητας.
Η Κυβέρνηση φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά ότι ένα από τα σημεία στα οποία το ελληνικό κράτος μοιάζει στην κυριολεξία με «αποτυχημένο κράτος» είναι η διατήρηση της αναγκαίας ισορροπίας στη σχέση δημοσίου-ιδιωτικού χώρου και η διασφάλιση της αποτελεσματικής και αποδοτικής λειτουργίας της πολιτείας.
Για τη ΝΔ το κράτος λειτουργεί είτε ως υποψήφιο «λάφυρο» για να βολέψει τα δικά της παιδιά είτε ως εμπόδιο που πρέπει να παρακαμφθεί είτε ως περιουσία που πρέπει να πωληθεί. Δεν είναι ανάγκη να θυμίσουμε πόση ανισότητα, πόση υπανάπτυξη, πόση ρύπανση και πόση εντέλει ανασφάλεια παράγει η αντίληψη αυτή.
Πιστεύω λοιπόν, ότι η εθνική μας προτεραιότητα στις αρχές της 21ου αιώνα οφείλει να είναι η δημιουργία ενός νέου σύγχρονου αποτελεσματικού κράτους με μια σύγχρονη ανταποκριτική δημόσια διοίκηση, η οποία υιοθετεί κι ενσωματώνει νέες αξίες: την προσβασιμότητα, τη διευκόλυνση και την προσαρμογή στις ανάγκες των πολιτών, το δικαίωμα της επιλογής.
Με λύπη μου όμως διαπιστώνω καθημερινά ότι η επανίδρυση του κράτους που πρώτη πρόταξε ως διακύβευμα η ΝΔ, σήμερα παρακάμπτεται από μια πολιτική εκτεταμένης απορύθμισης.
