Ναι στην εθνικοποίηση τραπεζών
Άρθρο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ
Προσωπικά πιστεύω ότι η εθνικοποίηση τραπεζών δεν πρέπει να μας τρομάζει. Τουλάχιστον όχι υπό τις συνθήκες της ακραίας χρηματοπιστωτικής κρίσης που αντιμετωπίζουν πλέον σχεδόν όλες οι εθνικές οικονομίες του ανεπτυγμένου κόσμου. Τα μέχρι σήμερα ημίμετρα που αντί να δίνουν ένα γερό μάθημα για την ανεύθυνη και καταστροφική διαχείριση της χρηματοπιστωτικής αγοράς, ουσιαστικά επιβραβεύουν τους ίδιους τους «παραγωγούς της κρίσης», δηλαδή το ανώτατο μάνατζμεντ των τραπεζών, αποδείχθηκε ότι δεν αποδίδουν.
Η προσωρινή εθνικοποίηση τραπεζών, και όχι οι ύποπτες συγχωνεύσεις που μεθοδεύει η κυβέρνηση για κουκούλωμα των προβλημάτων, ίσως αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική και βιώσιμη λύση προκειμένου να μπει ένα τέλος στο καταστροφικό σπιράλ της αβεβαιότητας στην τραπεζική αγορά, και να προστατευτεί ο πραγματικός αφανής ήρωας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, ο Έλληνας καταθέτης-αποταμιευτής.
Εδώ βέβαια απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή. Είναι αναγκαίο, για να είμαστε απολύτως σίγουροι ως προς τους ακριβείς δείκτες επικινδυνότητας και αβεβαιότητας που αφορούν τις ελληνικές τράπεζες, να εντείνουμε με απόλυτη διαφάνεια και αυστηρότητα τα stress tests που θα μας αποκαλύψουν τους πραγματικούς κινδύνους, όπου και αν υπάρχουν.
Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα ούτε να παίξουμε τους μαθητευόμενους μάγους. Το επιτυχημένο πρόγραμμα προσωρινής εθνικοποίησης των σουηδικών τραπεζών κατά την χρηματοπιστωτική κρίση του 1992 μπορεί να αποτελέσει έναν ασφαλή οδηγό και για τα καθ’ ημάς, εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο. Γι’ αυτό όμως απαιτούνται συγκεκριμένοι όροι:
Πρώτον, και αυτό είναι σίγουρα το πλέον δύσκολο βήμα δεδομένης της αδυναμίας της κυβέρνησης να άρει την αδιαφάνεια που συντηρούν οι ελληνικές τράπεζες, πρέπει να μάθουμε στην παραμικρή λεπτομέρεια τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία των τραπεζών, ξεκινώντας από τα μεγαλύτερα ιδρύματα με διεθνή παρουσία, ώστε να γνωρίζουμε επακριβώς ποιες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα.
Δεύτερον, εθνικοποίηση των προβληματικών τραπεζών, με απομάκρυνση των μεγαλομετόχων και διασφάλιση των συμφερόντων των μικρομετόχων και των καταθετών.
Τρίτον, άμεσος διαχωρισμός των περιουσιακών στοιχείων κάθε προβληματικής τράπεζας σε υγιή και «τοξικά».
Τέταρτον, συγχώνευση όλων των «τοξικών» στοιχείων σε μία «κακή τράπεζα» και εξυγίανση του υπόλοιπου τραπεζικού συστήματος.
Σήμερα η έξοδος από την οικονομική κρίση και η εξυγίανση του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι μια κατεπείγουσα πολιτική αναγκαιότητα. Οι τραπεζίτες πρέπει να υποχρεωθούν να υιοθετήσουν ένα νέο ήθος στο μάνατζμεντ των ιδρυμάτων που διοικούν. Από «πλασιέ δανείων», πρέπει επιτέλους να λειτουργήσουν ως χρηματοδότες της ανάπτυξης, προκειμένου να ενισχυθεί η ρευστότητα στην αγορά και να αναθερμανθεί η οικονομία. Τα δόγματα του παρελθόντος πολύ απλά αποτελούν κενό γράμμα στις σημερινές συνθήκες οξείας κρίσης.
