Γιατί βουλιάζουν οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές;
Άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής
Στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου το ΠΑΣΟΚ κατάφερε μια μεγάλη, καθαρή νίκη έναντι της κυβέρνησης της Ν.Δ. Με τη νίκη αυτή, η Ελλάδα, αποτέλεσε μία από τις μόλις έξι ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες νίκησαν οι σοσιαλιστές, και ένα από δύο μονάχα ευρωπαϊκά κράτη, το άλλο είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η καταψήφιση της κυβέρνησης έλαβε χαρακτήρα γενικευμένης αποδοκιμασίας. Στις υπόλοιπες χώρες οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι που κατευθύνθηκαν στις κάλπες ψήφισαν κεντροδεξιά, συντηρητικά ή ακροδεξιά κόμματα. Ηταν αναμφισβήτητα ένα εξαιρετικά θλιβερό βράδυ για τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές, οι οποίοι σε μια πολιτική συγκυρία όπου θα έπρεπε να είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές, είδαν τα ποσοστά τους να συρρικνώνονται δραματικά. Γιατί;
Σε ό,τι αφορά τη γενική εικόνα, στους σοσιαλιστές καταλογίζεται ευθύνη για τη συμβολή τους στη δημιουργία του οικονομικού μοντέλου της τυφλής κυριαρχίας της αγοράς το οποίο σήμερα καταρρέει, στο πλαίσιο μιας Ευρώπης χαλαρής διακρατικής ένωσης με πολλά προβλήματα δυσλειτουργίας. Ας μην ξεχνάμε ότι τρεις σοσιαλιστές πρωθυπουργοί, ο Σόκρατες της Πορτογαλίας, ο Θαπατέρο της Ισπανίας, και ο Μπράουν της Βρετανίας συνεχίζουν αμετανόητα να «σφάζονται» στα πόδια του Προέδρου της Επιτροπής κυρίου Μπαρόζο. Ενός πολιτικού που ανήκει στην κεντροδεξιά, έχει τυφλή πίστη στη δύναμη της αγοράς, προωθεί τη διακυβερνητική συνεργασία και όχι την ομοσπονδιακή προοπτική, συνδέεται ιστορικά με την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ και την προεδρία Μπους. Με λίγα λόγια τρεις ηγέτες των Ευρωπαίων σοσιαλιστών συνεχίζουν να στέλνουν μηνύματα πολιτικής σύγχυσης σε όλη την Ευρώπη.
Ειδικότερα, οι σοσιαλιστές βουλιάζουν διότι σε όλη την Ευρώπη δεν άλλαξαν και δεν προσαρμόστηκαν στα δεδομένα της οικονομικής κρίσης σε βαθμό που να διαφοροποιηθούν επαρκώς από τα κεντροδεξιά αντιπολιτευόμενα κόμματα ή κυβερνήσεις. Ουδείς σοσιαλιστής βγήκε με σθένος να μιλήσει για την ανάγκη ενός γενναίου ενιαίου ευρωπαϊκού σχεδίου οικονομικής ανάκαμψης στα πρότυπα των ΗΠΑ. Ουδείς βγήκε να καταγγείλει αυτό που συμβαίνει σήμερα με τα 27 επιμέρους εθνικά σχέδια. Ουδείς ζήτησε ριζική αλλαγή, όχι απλώς των κανόνων που διέπουν το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αλλά συνολικά του μείγματος οικονομικής και νομισματικής πολιτικής, καθώς και της ευρωπαϊκής οικονομικής αρχιτεκτονικής που παραμένει βαριά και ανεπαρκής για την αντιμετώπιση μεγάλων υφέσεων.
Βέβαια, σε αυτό το σημείο σημαντικό ρόλο έχει παίξει η ικανότητα της κεντροδεξιάς για προσαρμογές. Με αφορμή την οικονομική κρίση οι δεξιές κυβερνήσεις εισέβαλαν δυναμικά σε ένα χώρο που ανήκε επί χρόνια στην Αριστερά υιοθετώντας σοσιαλδημοκρατικές, παρεμβατικές οικονομικές πολιτικές, παρεμβαίνοντας δυναμικά στην οικονομία και βάζοντας βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να σώσουν από την πτώχευση μια σειρά από επιχειρήσεις. Δεδομένου ότι οι συντηρητικοί έχουν λεηλατήσει στην κυριολεξία το παραδοσιακό σοσιαδημοκρατικό πολιτικό οπλοστάσιο, οι σοσιαλιστές, αν θέλουν να επιβιώσουν, πρέπει να ξαναμπούν στη μάχη με νέα όπλα, και μάλιστα γρήγορα.
Τέλος, οι σοσιαλιστές έχασαν κατά κράτος στο θέμα της ασφάλειας και ό,τι συνδέεται με αυτό. Μπροστά στην αυξανόμενη γενικευμένη ανομία, η οποία μερικώς μόνο προκαλείται από την αθρόα εισροή μεταναστών στην Ε.Ε., κρίθηκαν όχι απλώς ανεπαρκείς να αντιδράσουν, αλλά πλήρως ακατάλληλοι και ανίκανοι να αναδείξουν το συγκεκριμένο ζήτημα ως προτεραιότητα.
Καλώς ή κακώς, όπως αποδείχτηκε και στην περίπτωση της Ελλάδας, η ατζέντα με την οποία θα διεξάγονται από τώρα και στο εξής οι πολιτικοί αγώνες και οι πολιτικές συγκρούσεις, θα έχει σαν επικεφαλίδα τη λέξη ασφάλεια. Η δυνατότητα να αντιμετωπιστεί η ανομία θα κρίνει από τώρα και στο εξής τη φυσιογνωμία των πολιτικών υποκειμένων. Και αυτό, στις συγκεκριμένες ευρωεκλογές ήταν ένα από τα μείζονα κριτήρια με τα οποία ο Ευρωπαίος πολίτης καθόρισε τη στάση του. Είτε ψηφίζοντας είτε απέχοντας. Ας το λάβουμε σοβαρά υπόψη.
