Υπογραφή μνημονίων συνεργασίας στην Θεσσαλονίκη

ΥΠΟΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΚΑΙ ΔΙΑΜΕΤΑΚΟΜΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΜΕΤΑΦΟΡΤΩΣΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΙΜΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Παρουσία του υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, υπογράφηκε μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ του Δήμου Θεσσαλονίκης, της ΓΑΙΑΟΣΕ Α.Ε. και της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013, για την ίδρυση Μουσείου και Εκπαιδευτικού Κέντρου για το Ολοκαύτωμα στην περιοχή του Παλαιού Σιδηροδρομικού Σταθμού Θεσσαλονίκης.

Το Μνημόνιο υπέγραψαν ο Δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΓΑΙΑΟΣΕ Α.Ε., Αθανάσιος Σχίζας, και ο πρόεδρος της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, Δαβίδ Σαλτιέλ, κατά τη διάρκεια τελετής στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου στη Θεσσαλονίκη.

Ακολούθως, στο πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ του Δήμου Θεσσαλονίκης και της ΓΑΙΑΟΣΕ Α.Ε., υπεγράφη δεύτερο μνημόνιο συνεργασίας για τη δημιουργία Διαμετακομιστικού Κέντρου Μεταφόρτωσης Ανακυκλώσιμων Υλικών σε περιοχή πλησίον του Σιδηροδρομικού Σταθμού Θεσσαλονίκης.

Ο υπουργός Μιχάλης Χρυσοχοΐδης συνεχάρη το Δήμαρχο και μετέφερε χαιρετισμό του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, καθώς και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Βαγγέλη Βενιζέλου. Τόνισε ότι αισθάνεται τυχερός γιατί παρευρίσκεται στην παραχώρηση ενός χώρου της ΓΑΙΑΟΣΕ για να γίνει το μουσείο του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη και ευχαρίστησε θερμά τον Δήμαρχο και την Ισραηλιτική Κοινότητα.

Αναφερόμενος στην πόλη τόνισε ότι η Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε ως πολυπολιτισμική πόλη της ελληνιστικής αυτοκρατορίας, ήκμασε ως δρόμος εμπορίου, ροών πολιτισμού και συνάντησης κατατρεγμένων, απετέλεσε σύνορο και ταυτόχρονα γέφυρα κόσμων. Έζησε στον άγριο 20ο αιώνα, τα ταραγμένα Βαλκάνια και τους παγκόσμιους πολέμους. Όποτε ο κόσμος χωριζόταν η Θεσσαλονίκη μίκραινε. Όποτε οι καιροί ησύχαζαν η πόλη άνοιγε και έβρισκε τον προορισμό της.

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε: «Είναι προσωπική συγκίνηση για κάποιον που έχει στις ρίζες του δικούς του διωγμούς. Είναι περηφάνια για την πόλη που τιμά τους πολίτες της. Είναι ελπίδα για την πόλη που έχει τη δύναμη να αναγνωρίζει τις πολλές ταυτότητες της ιστορίας της.

Το Μουσείο του Ολοκαυτώματος δεν είναι μνημείο που χωρίζει, δεν είναι εναντίον κάποιου. Είναι μνήμη που ενώνει, πράξη ελπίδας και αγώνας για τη φωτεινή πλευρά του ανθρώπου. Μας χρειάζεται αυτή η μνήμη, εξανθρωπίζει στους δύσκολους σημερινούς καιρούς. Είναι σαν βάλσαμο στο φόβο, στην αβεβαιότητα, στη δυστυχία. Είναι φρένο στην αλόγιστη οργή, τη μισαλλοδοξία και τη βία. Το μνημείο είναι σύμβολο επιείκειας, δηλαδή συνείδησης του πόσο κοινή είναι η ανθρώπινη μοίρα.»

Ο υπουργός έκλεισε το χαιρετισμό του με στίχους από το ποίημα «Ποτέ πια» της Σοφίας Μαυροειδή-Παπαδάκη:

«Ποιος να το πει
Και πώς να το πιστέψουν
πως σβήστηκεν η Γέεννα του Πυρός,
να πάνε πια στον τάφο τους να ξαποστάσουν!
Πώς να το δουν
και πώς να τα πιστέψουν
πως έγιναν Μουσεία τα κρεματόρια
κι οι θάλαμοι των αερίων
Πινακοθήκες!

 

Και πως οι τοίχοι
είναι σοφά διακοσμημένοι:
με τα στερνά τους γράμματα,
τα λόγια,
τα σκαλισμένα στ’ αγκωνάρια ονόματά τους,
την τελευταία τους πνοή,
που ’γινε στίχος!

Πυρό μελάνι: Nimmer mehr: Never again: Jamais plus:»