Να δούμε ολοκληρωμένα και όχι αποσπασματικά την πολιτική για το περιβάλλον και τον ορυκτό πλούτο

Παρέμβαση Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στη Βουλή

Θέλω να ξεκινήσω και εγώ από το θέμα το οποίο έθεσε ο κ. Σταθάκης. Είναι το κεντρικό ζήτημα της σημερινής μας συζήτησης. Είναι το μνημόνιο συνεργασίας για θέματα περιβάλλοντος με το Ισραήλ.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ορισμένα πράγματα νομίζω ότι είναι αυτονόητα. Υπάρχουν, δηλαδή, ζητήματα σε σχέση με το Παλαιστινιακό και την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Πρόκειται για ένα ζήτημα για το οποίο η Ελλάδα πρωτοστατεί στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Έχει συμπαρασταθεί εμπράκτως στον παλαιστινιακό λαό τις τελευταίες δεκαετίες και νομίζω ότι ο ελληνικός λαός είναι από αυτούς που διάκεινται φιλικά για την ανεξαρτητοποίηση ενός κράτους των Παλαιστινίων, οι οποίοι θα ζουν μέσα σε καθεστώς ελευθερίας και ειρήνης. Επίσης, υπάρχει και το συνολικότερο Μεσανατολικό ζήτημα για το οποίο ο καθένας έχει τις θέσεις του, όπως και η Ελλάδα έχει πολύ συγκεκριμένες θέσεις.

Όλα αυτά τα θέματα νομίζω ότι δεν πρέπει να τα συγχέουμε με το γεγονός ότι έχουμε υποχρέωση να συνεργαζόμαστε με τις γειτονικές χώρες σε μια σειρά από ζητήματα, όπως το περιβάλλον.

Πρέπει να σας πω, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, ότι είναι πολύ σημαντική και αξιοθαύμαστη η πρόοδος που έχει κάνει το Ισραήλ στα ζητήματα της γεωργικής τεχνολογίας, στα ζητήματα εξοικονόμησης του νερού, στα ζητήματα μείωσης του κόστους παραγωγής στις αγροτικές εκμεταλλεύσεις, όπως επίσης και σε ζητήματα που έχουν σχέση με την ποιότητα των προϊόντων.

Εγώ πίστευα ότι σήμερα εδώ θα μας δινόταν μια ευκαιρία να πούμε δύο λόγια για τα δικά μας υδρολογικά προβλήματα, για το υδρολογικό πρόβλημα της χώρας, για το γεγονός ότι υπάρχουν περιοχές, όπως η Θεσσαλία για παράδειγμα, όπου γίνεται υπεράντληση του υδροφόρου ορίζοντα και αυτός έχει καταστραφεί ή η πεδιάδα της κεντρικής Μακεδονίας, της Θεσσαλονίκης, όπου όλος ο υδροφόρος ορίζοντας είναι μολυσμένος με νίτρα λόγω της χρήσης των αζωτούχων και νιτρικών λιπασμάτων. Και θέτουμε ζήτημα συνεργασίας με το Ισραήλ! Όπως επίσης, είναι και το γεγονός, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει να προγραμματίσει έργο εξοικονόμησης ύδατος, είτε με τη μορφή του υδροηλεκτρικού είτε με τη μορφή μιας λιμνοδεξαμενής εδώ και δεκαετίες και είμαστε μια χώρα που κινδυνεύουμε με απερήμωση τα επόμενα χρόνια. Και ασχολούμαστε εδώ μέσα με το Ισραήλ!

Νομίζω ότι αυτά τα οποία πρέπει να δούμε άμεσα, κύριε Υπουργέ, έχουν να κάνουν με το πού βρίσκεται το ζήτημα του Αχελώου. Πρέπει να γίνει μια ενημέρωση στην Εθνική Αντιπροσωπεία για το πού βρίσκεται τελικά αυτό το ζήτημα -είναι ένα έργο για το οποίο έχουν ξοδευτεί δεκάδες εκατομμύρια ευρώ και είναι κολλημένο εδώ και χρόνια και δεν ξέρω για ποιους λόγους- όπως επίσης και για το αν υπάρχουν μελέτες από την πλευρά της ΔΕΗ και του Υπουργείου Γεωργίας και του Υπουργείου Υποδομών σε σχέση με την κατασκευή νέων φραγμάτων.

Σε ό,τι αφορά τη βελτίωση της επιχειρηματικότητας, της επιχειρηματικής δράσης στη χώρα μας, νομίζω ότι είναι πολύ θετικές και επιτυχημένες οι ρυθμίσεις, όπως και αυτές που αφορούν το ΕΣΠΑ. Πιστεύω –νομίζω ότι η κυρία Ξηροτύρη έβαλε το θέμα με το κεφάλαιο των επιχειρήσεων- ότι πρέπει να απαλλαγούμε από αυτές τις αντιλήψεις, από αυτούς τους φραγμούς, από αυτά τα όρια. Ας αφήσουμε τους επιχειρηματίες που θέλουν να ιδρύσουν ΕΠΕ ή οποιαδήποτε άλλη μορφή επιχείρησης, να κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία να κάνει αυτό που πρέπει, την εποπτεία και τον έλεγχο.

Τέλος, σε ό,τι αφορά το ζήτημα του ΙΓΜΕ -άκουσα με προσοχή τον κύριο Υπουργό- πραγματικά εδώ πρέπει να συμφωνήσουμε σε ορισμένα πράγματα, κύριε Υπουργέ και αν έχουμε διαφορετικές απόψεις, ίσως θα πρέπει να επικρατήσει η πιο σωστή άποψη.

Πιστεύω ότι δεν εννοείτε -και εσείς- ότι χρειαζόμαστε ένα ΙΓΜΕ γεωτρυπανιστή, διότι μέχρι τώρα τον γεωτρυπανιστή έκανε.

Όπως, επίσης, το ΙΓΜΕ δεν θα κάνει εξόρυξη του ορυκτού πλούτου της χώρας. Κι ενώ το ΙΓΜΕ έκανε τον γεωτρυπανιστή, φτιάχνοντας μια γεώτρηση σε πολλούς μήνες, με τεράστιες δαπάνες, την ίδια ώρα στη χώρα μας έχουμε δεκάδες χιλιάδες παράνομες γεωτρήσεις οι οποίες δημιουργούν τεράστιο πρόβλημα στο περιβάλλον της χώρας. Για να μην αναφερθώ σε πολύ χειρότερα ζητήματα, όπως αυτά τα θέματα του Ασωπού και των γεωτρήσεων στην Ανατολική Αττική με τις  ρυπογόνες βιομηχανίες.

Άρα, πιστεύω ότι αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα είναι πρώτα-πρώτα μια πολιτική στρατηγική, έναν σχεδιασμό για την αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου της χώρας. Αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά την Κυβέρνηση, το Υπουργείο, την χώρα, δηλαδή το να τον αξιοποιήσει με όποια εργαλεία θέλει, είτε αυτό λέγεται ΙΓΜΕ είτε οτιδήποτε άλλο. Όμως  όχι ως εκτελεστικό βραχίονα, γεωτρυπανιστή.

Δεύτερον, απαιτείται μια εποπτεία από την πλευρά της διοίκησης και σε κεντρικό και σε περιφερειακό επίπεδο, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο υλοποιούνται το θεσμικό πλαίσιο και οι πολιτικές της χώρας. Αν δεν κάνουμε το τελευταίο, θα συνεχίσουμε να είμαστε μια χώρα μη θεσμική, που δεν τηρεί τους νόμους, που δεν σέβεται το περιβάλλον.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτά πρέπει να αποτελέσουν προτεραιότητα, αφενός μεν για το Υπουργείο Περιβάλλοντος, σε ό,τι αφορά τα ζητήματα εποπτείας, αφετέρου για τα υπόλοιπα Υπουργεία, όσον αφορά τη χρήση των υδάτων στη χώρα μας.

Τέλος, σε ότι αφορά το Πράσινο Ταμείο, νομίζω ότι είναι υποχρέωση της Κυβέρνησης κάποια στιγμή να γίνει ένας απολογισμός και αν πράγματι υπάρχουν προβλήματα –μπορεί να μην υπάρχουν, δεν ξέρω- σε ό,τι αφορά το ζήτημα του Πράσινου Ταμείου, τη λειτουργία του, τη διοίκησή του, να αποδοθούν ευθύνες και μάλιστα σε ένα καθεστώς διαφάνειας μέσα στη Βουλή.