Για μια κεντροαριστερή εντολή διακυβέρνησης | ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Δημοσιεύτηκε στις 11 Ιανουαρίου 2015 στην έντυπη έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Δεν καταφέραμε ούτε να εκλέξουμε Πρόεδρο ούτε να παράγουμε πολιτικές συνεννόησης. Από έλλειψη πολιτικής ηγεμονίας της κυβέρνησης  αλλά κυρίως από ανεύθυνη στάση της αντιπολίτευσης. Η θεσμική ευθύνη των βουλευτών μεταφέρθηκε στις πλάτες των πολιτών, που σε λίγες μέρες ψηφίζουν.

Η πόλωση Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη, αλλά το μέγεθος του δικομματισμού περιορισμένο.

Γιατί η μεν Ν.Δ. δεν μπορεί να εγγυηθεί πειστικά την έξοδο από το Μνημόνιο, ο δε ΣΥΡΙΖΑ τη μη έξοδο από το ευρώ. Οι πολίτες διστάζουν και χωρίζονται. Τα αποτελέσματα των εκλογών δεν θα λύσουν, αντίθετα θα ενισχύσουν την πολιτική αστάθεια.

Θα προκύψει είτε ισχνή αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος είτε καθαρή έλλειψη αυτοδυναμίας. Και στις δύο περιπτώσεις η κοινωνική βάση της  διακυβέρνησης θα είναι μειοψηφική και η πολιτική σταθερότητα περιορισμένη.

Μετά τις εκλογές χρειάζεται η ολοκλήρωση διαπραγμάτευσης με τους  εταίρους δανειστές για την έξοδο από το Μνημόνιο και η κατάρτιση προγράμματος των διαρθρωτικών αλλαγών που δεν πέτυχε ή δεν τόλμησε η προηγούμενη κυβέρνηση.

Δύο δρόμοι

Για να πραγματοποιηθούν τα παραπάνω με όφελος  για τη χώρα είναι αναγκαίες ευρύτερες συναινέσεις και πλειοψηφίες.

Δύο δρόμοι υπάρχουν.

Ή η σύγκλιση και κοινή διακυβέρνηση Nέας Δημοκρατίαςκαι ΣΥΡΙΖΑ ή η σύμπραξη μικρότερων κομμάτων με το πρώτο κόμμα.

Ο τρίτος δρόμος οδηγεί πρακτικά σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Αν και προτείνεται από το ΠΑΣοΚ, δεν φαίνεται εφικτό και απορρίπτεται από τα μεγάλα κόμματα. Μένει ο δεύτερος, που πρακτικά αναφέρεται σε κόμματα τα λεγόμενα Κεντροαριστεράς, αφού το ΚΚΕ και η Χ.Α. βρίσκονται εκτός πολιτικών κυβερνητικής σύμπραξης. Η Κεντροαριστερά εμφανίζεται με κομματική πολυδιάσπαση, που πρόσφατα μεγεθύνθηκε με τη δημιουργία κόμματος από τον Γ. Παπανδρέου.

Κανένα κόμμα της  Κεντροαριστεράς δεν μπορεί από μόνο του να εκφράσει όλο τον χώρο. Η Κεντροαριστερά, η κομματικά χωρισμένη, έχει τώρα μια ευκαιρία, για το καλό του τόπου, να πάει στις εκλογές πολιτικά ενωμένη. Να συμφωνήσει τώρα σε Μνημόνιο πολιτικής συνεργασίας αναγνωρίζοντας με πολιτικό ρεαλισμό τη σύμπτωση των συνιστωσών της στα μείζονα, όπως συνέβη άλλωστε και με την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας.

Σε τελευταία ανάλυση δεν μπορεί οποιοδήποτε από αυτά τα κόμματα να μιλά για συνεργασίες ιδεολογικά και πολιτικά απόμακρες, ακόμη και για συγκυβέρνηση και να μην μπορεί να συνεργασθεί με τα πολιτικά όμορα κόμματα.

Να συμφωνήσουν τα τρία κόμματα ότι: Ανεξαρτήτως  εκλογικής δύναμης  του καθενός θα διεκδικήσουν και θα διαχειρισθούν από κοινού την τρίτη συνταγματική εντολή εάν κάποιο από αυτά είναι τρίτο. Σε αντίθετη περίπτωση, θα συνεργασθούν από κοινού με το πρώτο κόμμα για τον σχηματισμό κυβέρνησης, ώστε να αποφευχθεί ο εφιάλτης δεύτερων εκλογών.

Να συμφωνήσουν, λοιπόν, σε κυβέρνηση στην οποία με τη συμμετοχή τους θα προσδώσουν σταθερότητα και θα τη στρέψουν σε πρόγραμμα αλλαγών. Να προτείνουν και να εγγυηθούν υπεύθυνα, δηλαδή από κοινού, αυτά που συστηματικά, σταθερά, επίμονα και ξεκάθαρα ζητούν οι πολίτες:

Πολιτική σταθερότητα, όχι άλλες εκλογές, μεταρρυθμίσεις και ανάπτυξη. Η κεντροαριστερή ανάγνωση αυτού του δίπτυχου σημαίνει:

— Παραμονή στην Ευρώπη και συμμετοχή στην αλλαγή της  πορείας. Ενισχύοντας  τη θέση της χώρας  στην Ευρώπη και στο ευρώ, αξιοποιώντας και το διεθνές ενδιαφέρον για τις πρωτότυπες πολιτικές διεργασίες που συντελούνται στην Ελλάδα.

— Εξοδο από το Μνημόνιο, αλλά σε συνεργασία με τους  εταίρους και στροφή των πλεονασμάτων σε επενδύσεις, απασχόληση, στέρεες δουλειές. Και φυσικά συθέμελη ανατροπή του πελατειακού κράτους, αυτού του συστήματος από δίκτυα μικρών, μεσαίων και μεγάλων επαγγελματικών συμφερόντων που διαπλέκονται με το Κράτος και την πολιτική εξουσία και παρά την κρίση, παρά την απώλεια εισοδημάτων και παραγωγικών δυνατοτήτων, παραμένουν ισχυρά, σχεδόν αλώβητα.

Προτείνοντας, λοιπόν, συγκεκριμένες και μετρημένες αλλαγές που αφορούν τη δίκαιη φορολό γηση, την έγκαιρη απονομή της δικαιοσύνης , την αξιοκρατική και παραδειγματικά ηθική λειτουργία της. Πρoκρίνοντας επενδύσει στην παιδεία και έρευνα, χτίζοντας δηλαδή πλούτο στο μέλλον, αντί για επιδόματα άμεσα κατανάλωσης σε κάστες πελατειακού κράτους. Aπαιτώντας αξιοκρατία στη διοίκηση χωρίς  εξαιρέσεις, αστερίσκους, κόστος, πελάτες, κάστες, ειδικά συμφέροντα.

Να συμφωνήσουν τα τρία κόμματα ότι ανεξαρτήτως εκλογικής δύναμης του καθενός θα διεκδικήσουν και θα διαχειρισθούν από κοινού την τρίτη συνταγματική εντολή εάν κάποιο από αυτά είναι τρίτο

Είναι ελάχιστο κοινό πρόγραμμα. Είναι αρχή για δίκαιο κράτος. Για κράτος δικαίου. Ωστε να μειώνονται οι ανισότητες από την παραγωγή ανάπτυξης και εθνικού πλούτου και όχι να μοιράζονται τα πλεονάσματα από τις μειώσεις συντάξεων σε μισθούς κρατικών ελίτ. Γιατί παρά το σημαντικό της  έργο στη δημοσιονομική εξυγίανση και στη σταθεροποίηση της χώρας , αυτή η κυβέρνηση ούτε τόλμησε ούτε καν προσπάθησε να αντιμετωπίσει τις πελατειακές δομές. Αντίθετα όμως , με τις τοποθετήσει; δακτυλοδεικτούμενων προσώπων σε καίριες θέσεις των οργανισμών, απώλεσε το ηθικό πλεονέκτημα και μετά τις  ευρωεκλογές τη μεταρρυθμιστική νομιμοποίηση της.

Η Κεντροαριστερά δεν έχει εκ των προτέρων, αλλά μπορεί να αποκτήσει ρυθμιστικό ρόλο, συνεισφέροντας στον κοινό εθνικό σκοπό, εάν δράσει από τώρα ενωμένη, προοδευτική, ορθολογική. Αν οι συνιστώσες της  διαγκωνίζονται μόνο για το εκλογικό πλεονέκτημα, λύνοντας θλιβερούς λογαριασμούς και αυτοπροτεινόμενες ως ρυθμιστές, χάνουν την ευκαιρία, θάβουν το μέλλον τους.

Απαξιώνουν και ουσιαστικά απαρνούνται την κεντροαριστερή ιστορική τους ταυτότητα, αυτό το ριζοσπαστικό μέτρο που αναζητά συνεχώς τολμηρές, γενναιόδωρες, συναινετικές λύσεις κοινού συμφέροντος.

Δημοσιεύτηκε στις 11 Ιανουαρίου 2015 στην έντυπη έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ