Πριν ενάμιση χρόνο, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά στη χρεοκοπία. Πρώτη πράξη εθνικής ευθύνης ήταν η διάσωση της χώρας. Μας παραδόθηκε μια οικονομία σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό και πρωτοφανή συσσώρευση εξωτερικού δημόσιου χρέους. Αποφύγαμε τη χρεοκοπία χάρη στη δημιουργία ενός μηχανισμού διάσωσης υπό τη διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Η διάσωση (bail-out), η οποία έλαβε τη μορφή ενός δανείου ύψους 110 δις ευρώ με αντάλλαγμα μια σκληρή τριετή δημοσιονομική προσαρμογή, δεν λύνει οριστικά το ελληνικό πρόβλημα. H μείωση του ελλείμματος κατά 5% του ΑΕΠ μέσα σε ένα χρόνο ήταν άνευ ιστορικού προηγουμένου για την Ελλάδα, και όχι μόνο. Το βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής σήκωσαν στις πλάτες τους με αυταπάρνηση τα ελληνικά νοικοκυριά.
Παρόλα αυτά, η κρίση χρέους επεκτάθηκε στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία, ενώ η διόγκωση της ύφεσης, μαζί με την κακοφωνία των αγορών και των οίκων αξιολόγησης έκανε αναγκαία τη στήριξη της Ελλάδας από τους ευρωπαίους εταίρους μας. Πέρα από τις όποιες ίδιες αδυναμίες, η χώρα πληρώνει την κρίση του ευρώ, την κρίση της απουσίας νομισματικής ένωσης με ισχυρό πολιτικό κέντρο. Η ΕΕ έκανε ένα σημαντικό βήμα για μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση με την ιστορική συμφωνία στήριξης της Ελλάδας στις 27/10/2011.